RAHA MBA NAHALALA IANAO!

Niditra tamim-pandresena tao Jerosalema i Jesosy, nihorohoro hatramin’ny fotony ny tanàna; nefa nisy andriamanitra hafahafa tao, dia ny avonavon’ny Fariseisma; ara-pivavahana sy mahitsy izany, nefa "fasana voalalotra fotsy."

Inona no manajamba ahy amin’izao "androko" izao? Manana andriamanitra hafahafa ve aho — tsy biby mahatsiravina maharikoriko, fa toe-panahy manjaka ao anatiko? Mihoatra ny indray mandeha Andriamanitra no nampifanatrika ahy tamin’ilay andriamanitra hafahafa ary nihevitra aho fa tsy maintsy hanaiky, nefa tsy nanao izany aho. Tafavoaka tamin’ilay fotoan-tsarotra tamin’ny hoditry ny nifiko aho ary hitako fa mbola manana ilay andriamanitra hafahafa ihany aho; jamba amin’ireo zavatra an’ny fiadanako aho. Zavatra mampivarahontsana ny hoe afaka eo amin’ny toerana tokony hahazoan’ny Fanahin’Andriamanitra miditra amintsika tsy misy sakana isika, nefa mbola mampitombo ny fanamelohana antsika eo imason’Andriamanitra.

"Raha mba nahalala ianao" — miditra mahitsy ao am-po Andriamanitra, ary ao ambadik’izany ny ranomason’i Jesosy. Milaza andraikitra mahameloka ireo teny ireo; tazonin’Andriamanitra ho tompon’andraikitra amin’izay tsy hitantsika isika. "Ankehitriny dia miafina amin’ny masonao izany" — satria tsy mbola natolotra mihitsy ilay toe-panahy manjaka ao anaty. Tsy takatry ny saina ny alahelon’ilay "izay nety ho nisy!" Tsy manokatra varavarana efa nakatona mihitsy Andriamanitra. Manokatra varavarana hafa Izy, nefa ampahatsiahiviny antsika fa misy varavarana izay nakatontsika, varavarana izay tsy tokony ho nakatona velively, saina mamorona izay tsy tokony ho voaloto velively. Aza matahotra mihitsy rehefa averin’Andriamanitra ny lasa. Avelao ny fitadidiana hanao ny asany. Mpanompon’Andriamanitra izy miaraka amin’ny fananarana mafy sy ny famaizana fanitsiana ary ny alahelo. Hovan’Andriamanitra ho fanabeazana mahatalanjona ho an’ny hoavy ilay "izay nety ho nisy".