DIE GROOT DWINGING VAN GOD

Jerusalem staan in die lewe van Ons Here as die plek waar Hy die hoogtepunt van Sy Vader se wil bereik het. "Ek soek nie My eie wil nie, maar die wil van die Vader wat My gestuur het." Dit was die een oorheersende belang dwarsdeur Ons Here se lewe, en die dinge wat Hy langs die pad teëgekom het, vreugde of smart, sukses of mislukking, het Hom nooit van Sy doel afgeskrik nie. "Hy het Sy aangesig standvastig gerig om na Jerusalem te gaan."

Die groot ding om te onthou is dat ons na Jerusalem opgaan om God se doel te vervul, nie ons eie nie. Van nature, is ons ambisies ons eie; in die Christelike lewe het ons geen eie oogmerk nie. Daar word vandag soveel gesê oor ons beslissings vir Christus, ons vasbeslotenheid om Christene te wees, ons beslissings vir dit en dat, maar in die Nuwe Testament is dit die aspek van God se dwinging wat na vore gebring word. "Julle het My nie uitgekies nie, maar Ek het julle uitgekies." Ons word nie in bewuste ooreenstemming met God se doel opgeneem nie, ons word sonder enige bewussyn hoegenaamd in God se doel opgeneem. Ons het geen begrip van waarop God mik nie, en namate ons voortgaan word dit al hoe vaer. Die mik van God lyk asof dit die roos mis omdat ons te kortsigtig is om te sien waarop Hy mik. Aan die begin van die Christelike lewe het ons ons eie idees oor wat God se doel is — 'Ek is bedoel om hierheen of daarheen te gaan,' 'God het my geroep om hierdie besondere werk te doen'; en ons gaan en doen die ding, en steeds bly die groot dwinging van God. Die werk wat ons doen is van geen belang nie, dit is soveel steierwerk in vergelyking met die groot dwinging van God. "Hy het die twaalf na Hom geneem," Hy neem ons voortdurend. Daar is meer as wat ons nog bereik het.