DIE KONSENTRASIE VAN PERSOONLIKE SONDE

Wanneer ek in die teenwoordigheid van God kom, besef ek nie in ’n onbepaalde sin dat ek ’n sondaar is nie; ek besef die konsentrasie van sonde in ’n bepaalde kenmerk van my lewe. ’n Mens sal maklik sê — 'O, ja, ek weet ek is ’n sondaar'; maar wanneer hy in die teenwoordigheid van God kom kan hy nie met daardie verklaring wegkom nie. Die oortuiging word gekonsentreer op — ek is dít, of dát, of die ander. Dit is altyd die teken dat ’n man of vrou in die teenwoordigheid van God is. Daar is nooit enige vae besef van sonde nie, maar die konsentrasie van sonde in ’n bepaalde persoonlike punt. God begin deur ons te oortuig van die een ding waarop die denke gevestig is en waartoe Sy Gees aanspoor; as ons ons op daardie punt aan Sy oortuiging wil onderwerp, sal Hy ons af na die groot aard van sonde daaronder lei. Dit is die wyse waarop God altyd met ons handel wanneer ons bewustelik in Sy teenwoordigheid is.

Hierdie ervaring van die konsentrasie van sonde geld vir die grootste en die geringste onder die heiliges sowel as vir die grootste en die geringste onder die sondaars. Wanneer ’n mens op die eerste sport van die leer van ervaring staan, kan hy sê — Ek weet nie waar ek verkeerd gegaan het nie; maar die Gees van God sal ’n bepaalde definitiewe ding uitwys. Die uitwerking van die visioen van die heiligheid van die Here op Jesaja was om hom diep te laat besef dat hy ’n man met onrein lippe was. "En hy het dit op my mond gelê, en gesê Kyk, dit het jou lippe aangeraak; en jou ongeregtigheid is weggeneem, en jou sonde gereinig." Die reinigende vuur moes aangewend word waar die sonde gekonsentreer was.