KEFARET’E KİŞİSEL OLARAK NASIL ORTAK OLABİLİRİM?
“Rabbimiz İsa Mesih’in çarmıhından başka bir şeyle övünmekten Tanrı beni korusun.”
Galatyalılar 6:14
İsa Mesih’in Müjdesi irade meselesini her zaman kesin karara zorlar. Mesih’in Çarmıhı’nda Tanrı’nın günah hakkındaki hükmünü kabul ediyor muyum? İsa’nın ölümüyle zerre kadar ilgileniyor muyum? Ölümüyle özdeşleşmeyi, günaha, dünyasallığa, benliğe duyduğum bütün ilginin büsbütün öldürülmesini — İsa’yla öylesine özdeşleşip O’ndan başka her şeye uygunluğumu kaybetmeyi istiyor muyum? Öğrenciliğin büyük ayrıcalığı O’nun Çarmıhı’nın altına kaydolabilmemdir, bu günaha ölmek demektir. İsa’yla yalnız kalıp O’na ya günahın senin içinde ölmesini istemediğini; ya da ne pahasına olursa olsun O’nun ölümüyle özdeşleşmek istediğini söyle. Rabbimizin Çarmıh’ta yaptığına güven dolu imanla dayanıp buna göre işlemde bulunduğun anda, O’nun ölümüyle doğaüstü bir özdeşleşme gerçekleşir, bilgiyi aşan bilgiyle "eski insanının" Mesih’le çarmıha gerildiğini bilirsin. Eski insanının Mesih’le çarmıha gerildiğinin kanıtı içindeki Tanrı yaşamının İsa Mesih’in sesine itaat etmeni sağladığı şaşırtıcı kolaylıktır.
Zaman zaman, Rabbimiz Kendisi olmasaydı nasıl olacağımızı görmemize izin verir; bu söylediği şeyin doğruluğunu kanıtlar — "Bensiz hiçbir şey yapamazsınız." Bu yüzden Hristiyanlığın temel kayası Rab İsa’ya kişisel, tutkulu adanmışlıktır. Krallığa ilk girişimizin coşkusunu Tanrı’nın bizi oraya getirmekteki amacı sanırız; O’nun amacı İsa Mesih’le özdeşleşmenin bütün anlamını kavramamızdır.