BABA’NIN KENDİNE ÇEKİŞİ
“Hiç kimse Bana gelemez, Beni gönderen Baba onu çekmedikçe.”
Yuhanna 6:44
Tanrı beni çektiğinde, irade meselesi hemen ortaya çıkar — Tanrı’nın verdiği vahye karşılık verecek miyim — O’na gelecek miyim? Ruhsal konuları tartışmak haddini bilmezliktir. Tanrı konuştuğunda hiç kimseyle tartışma. İnanç entelektüel bir eylem değildir; kendimi bilinçli olarak adadığım ahlaksal bir eylemdir. Kendimi kayıtsız şartsız Tanrı’ya atıp O’nun söylediğine dayanarak kesin bir işlemde bulunacak mıyım? Bunu seçersem, temelimin Tanrı’nın tahtı kadar kesin Gerçeklik olduğunu göreceğim.
Müjde’yi duyururken, her zaman irade meselesini kesin bir karara doğru it. İnanç inanma iradesi olmalıdır. İrade teslim edilmelidir, ikna gücüne teslim olunmamalıdır, Tanrı’ya ve O’nun söylediğine doğru bilinçli bir atılış yapılmalıdır, ta ki yaptıklarıma değil yalnız Tanrı’ya güveneyim. Engel Tanrı’ya güvenmek istememem, yalnız zihinsel kavrayışıma güvenmemdir. Duygular söz konusu olduğunda, her şeyi körlemesine ortaya koymalıyım. İnanmayı istemeliyim, bu ise eski bakış biçimlerimden kopmak, kendimi bütünüyle O’na vermek için kendi payıma şiddetli bir çaba göstermeden asla yapılamaz.
Her insan erişebildiğinin ötesine uzanmak üzere yaratılmıştır. Beni çeken Tanrı’dır, O’nunla ilişkim öncelikle kişiseldir, entelektüel değildir. Tanrı’nın mucizesi ve benim inanma iradem sayesinde ilişkiye girerim, sonra bu işlemin harikasını akılla değerlendirmeye ve anlamaya başlarım.