SAKRAMENTAL HİZMET
“Şimdi sizin uğrunuza çektiğim acılara seviniyorum, Mesih’in sıkıntılarından eksik kalanı tamamlıyorum. . . .”
Koloseliler 1:24
Hristiyan işçi sakramental bir "aracı," olarak Rabbiyle ve O’nun Kurtarışının gerçekliğiyle öylesine özdeşleşmelidir ki Rab yaratıcı yaşamını sürekli onun aracılığıyla aktarabilsin. Bu bir insanın kişiliğinin gücünün bir başkasına dayatılması değil, Mesih’in gerçek varlığının işçinin yaşamındaki unsurlar aracılığıyla gelmesidir. Rabbimizin yaşamı ve ölümüne ilişkin tarihsel olguları Yeni Antlaşma’da aktarıldıkları gibi vaaz ettiğimizde, sözlerimiz sakramental kılınır, Tanrı onları Kendi Kurtarışı temelinde kullanarak dinleyenlerde başka türlü yaratılamayacak olanı yaratır. İsa’ya ilişkin vahiy yerine Kurtarışın insan yaşamındaki etkilerini vaaz edersek, dinleyenlerdeki sonuç yeniden doğuş değil, inceltilmiş ruhsal kültür olur ve Tanrı’nın Ruhu buna tanıklık edemez, çünkü böyle bir vaaz başka bir alandadır. O’nun gerçeğini ilan ederken yalnızca Kendisinin gerçekleştirebileceği şeyleri canlarda yaratabilsin diye Tanrı’yla böylesine canlı bir duygudaşlık içinde olduğumuzdan emin olmalıyız.
Ne harika bir kişilik! Ne büyüleyici bir adam! Ne olağanüstü bir kavrayış! Bütün bunların arasından Tanrı’nın Müjdesinin ne şansı var? Bunların arasından geçemez, çünkü çekim hattı her zaman hitap hattıdır. Bir insan kişiliğiyle çekiyorsa, hitabı da o hat üzerindedir; Rabbinin kişiliğiyle özdeşleşmişse, hitap İsa Mesih’in yapabilecekleri hattında olur. Tehlike insanları övünç kaynağı yapmaktır; İsa bize O’nu yüceltmemizi söyler.