İMAN

Sağduyuya karşıt olan iman bağnazlıktır, imana karşıt olan sağduyu da akılcılıktır. İman yaşamı ikisini doğru ilişkiye getirir. Sağduyu iman değildir, iman da sağduyu değildir; aralarındaki ilişki doğal olanla ruhsal olan arasındaki; dürtüyle ilham arasındaki ilişkidir. İsa Mesih’in söylediği hiçbir şey sağduyu değildir, vahiy kavrayışıdır, sağduyunun yetersiz kaldığı kıyılara ulaşır. İmanın gerçekliği fiilî hâle gelmeden önce iman sınanmalıdır. "Her şeyin iyilik için birlikte işlediğini biliyoruz," öyleyse ne olursa olsun, Tanrı’nın takdirinin simyası ülküsel imanın görünümünü değiştirip onu fiilî gerçekliğe dönüştürür. İman her zaman kişisel çizgide işler, Tanrı’nın bütün amacı ülküsel imanı Kendi çocuklarında gerçek kılmaktır.

Sağduyuya dayalı yaşamın her ayrıntısı için, Tanrı’nın nasıl olduğuna ilişkin inancımızı pratik deneyimde doğrulayabilmemizi sağlayan Tanrı’dan gelen bir vahiy olgusu vardır. İman İsa Mesih’i her zaman ilk sıraya koyan son derece etkin bir ilkedir — Rab, Sen şöyle şöyle söyledin (örneğin, Matta 6:33), bu çılgınca görünüyor, ama Senin sözüne dayanarak bu riski göze alacağım. Kafadaki imanı kişisel olarak sahip olduğumuz bir şeye dönüştürmek her zaman bir savaştır, yalnızca bazen değil. Tanrı imanımızı eğitmek için bizi koşulların içine sokar, çünkü imanın doğası nesnesini gerçek kılmaktır. İsa’yı tanıyıncaya dek, Tanrı yalnızca bir soyutlamadır, O’na iman edemeyiz; ama İsa’nın şöyle dediğini işitir işitmez — "Beni görmüş olan Baba’yı görmüştür," elimizde gerçek olan bir şey vardır, iman da sınırsızdır. İman insanın bütün varlığıyla İsa Mesih’in Ruhu’nun gücü sayesinde Tanrı’yla doğru ilişki içinde olmasıdır.