EFENDİ’NİN BUYRUKLARININ ANAHTARI

Misyonerlik sorununun anahtarı Tanrı’nın elindedir, o anahtar çalışma değil duadır, yani, bugün yaygın biçimde anlaşıldığı anlamdaki çalışma değildir çünkü bu Tanrı’ya yoğunlaşmaktan kaçınmak anlamına gelebilir. Misyonerlik sorununun anahtarı sağduyu anahtarı değildir, tıp anahtarı değildir, uygarlık ya da eğitim ya da hatta müjdeleme anahtarı da değildir. Anahtar duadır. "Bu nedenle hasadın Rabbi’ne dua edin." Doğal olarak, dua pratik değildir, saçmadır; duanın sıradan sağduyuya dayalı bakış açısından aptalca olduğunu fark etmeliyiz.

İsa Mesih’in bakışında uluslar yoktur, dünya vardır. Kaçımız kişiler arasında ayrım gözetmeden, ve yalnızca tek bir Kişiyi, İsa Mesih’i gözeterek dua ediyoruz? O sıkıntının ve günah bilincinin ürettiği hasadın sahibidir, emekçilerin biçmek üzere zorla gönderilmesi için dua etmemiz gereken hasat da budur. Çevremizdeki insanlar hasat için olgunlaşmışken biz etkin çalışmaya kapılıyoruz, onlardan birini bile biçmiyoruz, tersine aşırı enerji yüklü faaliyetlerde Rabbimiz’in zamanını boşa harcıyoruz. Diyelim ki kriz babanın yaşamında, kardeşinin yaşamında baş gösteriyor, İsa Mesih için hasadı biçecek bir emekçi olarak orada mısın? "Ah, ama yapmam gereken özel bir işim var!" Hiçbir Hristiyanın yapacağı özel bir işi yoktur. Bir Hristiyan İsa Mesih’e ait olmaya çağrılmıştır, Efendisi’nden üstün olmayan, ne yapmaya niyetlendiğini İsa Mesih’e dikte etmeyen biri olmaya. Rabbimiz hiçbir özel işe çağırmaz: Kendisine çağırır. "Bu nedenle hasadın Rabbi’ne dua edin," O da koşulları tasarlayıp düzenleyecek ve seni zorla dışarı gönderecektir.