BARIŞTIRMA

Günah temel bir ilişkidir; yanlış yapmak değil, yanlış olmaktır, Tanrı’dan bilinçli ve kesin bir bağımsızlıktır. Hristiyanlık her şeyi günahın kesin, kökten doğasına dayandırır. Başka dinler günahlarla ilgilenir; yalnızca Kutsal Kitap günahla ilgilenir. İsa Mesih’in insanlarda karşı karşıya geldiği ilk şey günah kalıtımıydı, Müjde’yi sunuşumuzda bunu göz ardı ettiğimiz için Müjde’nin bildirisi keskinliğini ve parçalayıcı gücünü yitirdi.

Kutsal Kitap’ın açıkladığı şey İsa Mesih’in bedensel günahlarımızı Kendi üzerine aldığı değil, hiçbir insanın dokunamayacağı günah kalıtımını Kendi üzerine aldığıdır. Tanrı günahkârı kutsal kişi kılabilmek için Kendi Oğlu’nu günah yaptı. Kutsal Kitap boyunca Rabbimiz’in dünyanın günahını taşımasının özdeşleşmeyle, duygudaşlıkla değil gerçekleştiği açıklanır. O insan soyunun birikmiş günahının bütününü, bile isteye Kendi omuzlarına aldı, Kendi Kişiliğinde taşıdı — "Tanrı, günahı bilmeyen O’nu bizim için günah yaptı," böylece bütün insan soyunu Kurtarış temeline yerleştirdi. İsa Mesih insan soyunu eski durumuna kavuşturdu; onu Tanrı’nın tasarladığı yere geri getirdi, herkes Rabbimiz’in Çarmıh’ta yaptıklarını temel alarak Tanrı’yla birleşmeye girebilir.

İnsan kendini kurtaramaz; Kurtarış Tanrı’nın "payıdır," mutlak biçimde bitirilmiş ve tamamlanmıştır; tek tek insanlar açısından bunun bireysel olarak eyleme geçirilmesi söz konusudur. Kurtarış vahyiyle kurtuluşun insan yaşamındaki bilinçli deneyimi arasında her zaman ayrım yapılmalıdır.