YÜCELTİLME ALANI
“İsa onları yalnız başlarına yüksek bir dağa çıkardı.”
Markos 9:2
Hepimizin dağda, olayları Tanrı’nın bakış açısından gördüğümüz ve orada kalmak istediğimiz zamanları oldu; ama Tanrı orada kalmamıza asla izin vermez. Ruhsal yaşamımızın sınavı aşağı inme gücüdür; yalnızca yükselme gücümüz varsa, bir şeyler yanlıştır. Tanrı’yla dağda olmak büyük bir şeydir, ama insan oraya ancak daha sonra cin tutmuşların arasına inip onları kaldırabilmek için çıkar. Dağlar ve şafaklar ve estetik yakınlıklar için yaratılmadık, bunlar esin anları içindir, hepsi bu. Vadi için, içinde bulunduğumuz sıradan malzeme için yaratıldık, cevherimizi göstermemiz gereken yer de orasıdır. Ruhsal bencillik her zaman dağdaki anları tekrar tekrar yaşamak ister. Yalnızca dağda kalabilsek, melekler gibi konuşup melekler gibi yaşayabileceğimizi düşünürüz. Yüceltilme zamanları istisnadır, Tanrı’yla yaşamımızda kendi anlamlarını taşırlar, ama ruhsal bencilliğimizin onları yaşamın tek zamanı hâline getirmek istemesine karşı dikkatli olmalıyız.
Başımıza gelen her şeyin yararlı bir öğretiye dönüştürülmesi gerektiğini düşünmeye yatkınız, oysa öğretiden daha iyi bir şeye, yani karaktere, dönüştürülmelidir. Dağın bize bir şey öğretmesi değil, bizi bir şeye dönüştürmesi amaçlanır. Şunu sormak büyük bir tuzaktır — Bunun ne yararı var? Ruhsal meselelerde hiçbir zaman bu çizgide hesap yapamayız. Dağ doruklarındaki anlar ender anlardır, Tanrı’nın amacı içinde bir şeye yöneliktir.