ÇAĞRININ VERDİĞİ GÖREV

Kendi ruhsal adanmamızdan çağrılar üretiriz, fakat Tanrı’yla doğru ilişkiye girdiğimizde O bunların hepsini bir yana süpürür, bizi hiç düşlemediğimiz tek bir şeye korkunç bir acıyla mıhlar, ışık saçan parlak bir an boyunca O’nun neyin peşinde olduğunu görürüz, sonra şöyle deriz — "İşte buradayım, beni gönder."

Bu çağrının kişisel kutsal kılınmayla hiçbir ilgisi yoktur, kırılmış ekmek ve dökülmüş şarap kılınmakla ilgisi vardır. Tanrı bizi ezmek için kullandığı parmaklara karşı çıkarsak bizi asla şarap yapamaz. Tanrı yalnızca Kendi parmaklarını kullansa, beni de özel bir biçimde kırılmış ekmek ve dökülmüş şarap yapsa! Fakat O hoşlanmadığımız birini, ya da asla boyun eğmeyeceğimizi söylediğimiz birtakım koşulları kullanıp, bunları ezici araçlara dönüştürdüğünde, karşı çıkarız. Kendi şehitliğimizin sahnesini asla seçmemeliyiz. Şarap kılınacaksak, ezilmemiz gerekecektir; üzüm içemezsin. Üzümler ancak sıkıldıklarında şarap olur.

Tanrı seni sıkmak için hangi parmağını ve başparmağını kullanıp duruyor da sen bilye gibi kayıp kurtuluyorsun, merak ediyorum? Henüz olgun değilsin, Tanrı seni sıkmış olsaydı, şarap hayli acı olurdu. Sakramental bir kişilik olmak doğal yaşamın öğelerinin O’nun hizmetinde ilahî takdirle kırılırken Tanrı tarafından mevcut kılınması demektir. O’nun ellerinde kırılmış ekmek olabilmeden önce Tanrı’ya uyumlanmalıyız. Tanrı’yla doğru ilişkiyi koruyup istediğini yapmasına izin ver, O’nun diğer çocuklarına yarar sağlayacak türden ekmek ve şarap ürettiğini göreceksin.