TERBİYE

Ruh’u söndürmek çok kolaydır; bunu Rab’bin terbiyesini küçümseyerek, O bizi azarladığında yılgınlığa düşerek yaparız. Kutsal kılınma konusunda yalnızca yüzeysel bir deneyimimiz varsa, gölgeyi gerçeklikle karıştırırız, Tanrı’nın Ruhu durdurucu uyarıda bulunmaya başladığında, şöyle deriz — ah, bu iblis olmalı.

Ruh’u asla söndürme, sana şöyle dediğinde O’nu küçümseme — "Artık bu konuda kör olma; olduğunu sandığın yerde değilsin. Şimdiye kadar bunu sana açıklayamadım, ama şimdi açıklıyorum." Rab seni böyle terbiye ettiğinde, istediğini yapmasına izin ver. Seni Tanrı’yla doğru ilişkiye getirmesine izin ver.

"O seni azarladığında yılma." Tanrı’ya somurtur ve şöyle deriz — "Ah, ne yapayım, elimde değil; dua ettim ama işler yolunda gitmedi, ben de her şeyi bırakacağım." Başka herhangi bir yaşam alanında böyle konuşsaydık ne olacağını düşün!

Tanrı’nın beni gücüyle kavramasına ve içimde Kendisine yaraşır bir iş yapmasına izin vermeye hazırlanmış mıyım? Kutsal kılınma Tanrı’nın benim için ne yapmasını istediğime ilişkin fikrim değildir; kutsal kılınma Tanrı’nın benim için ne yapmak istediğine ilişkin fikridir, O da ne pahasına olursa olsun beni bütünüyle kutsal kılmasına izin vereceğim zihin ve ruh tutumuna getirmek zorundadır.