BABA’NIN EVİNDE DUA
“Babamın evinde bulunmam gerektiğini bilmiyor muydunuz?”
Luka 2:49 (R.V.)
Rabbimizin çocukluğu henüz olgunlaşmamış bir yetişkinlik değildi; Rabbimizin çocukluğu ebedî bir gerçektir. Rabbim ve Kurtarıcımla özdeşleşme yoluyla Tanrı’nın kutsal ve masum bir çocuğu muyum? Yaşamı Babamın evinde bulunmak olarak mı görüyorum? Tanrı Oğlu içimde Babasının evinde mi yaşıyor?
Kalıcı Gerçeklik Tanrı’dır, O’nun düzeni de anların içinden gelir. Her zaman Gerçeklikle temas hâlinde miyim, yoksa yalnızca işler ters gittiğinde, yaşamımın anlarında bir karışıklık olduğunda mı dua ediyorum? Bazılarımızın henüz öğrenmeye bile başlamadığı biçimlerde kutsal paydaşlık içinde Rabbimle özdeşleşmeyi öğrenmeliyim. "Babamın işleriyle uğraşmalıyım" — anları Babamın evinde yaşa.
Bunu kendi bireysel koşullarına indirge — Rabbin yaşamıyla öylesine özdeşleşmiş misin ki yalnızca Tanrı’nın bir çocuğusun, durmadan O’nunla konuşuyor ve her şeyin O’nun ellerinden geldiğini fark ediyorsun? İçindeki Ebedî Çocuk Baba’nın evinde mi yaşıyor? O’nun hizmet yaşamının lütufları senin evinde, işinde, aile çevrende senin aracılığınla ortaya çıkıyor mu? İçinden geçtiğin şeylerden neden geçtiğini merak edip duruyor musun? Bunların içinden geçmen gerektiği için değil, Tanrı Oğlu’nun Baba’nın takdiri içinde sana özgü kutsal kişi yaşamında kurduğu ilişki nedeniyle bunlardan geçiyorsun. O’nun istediği gibi davranmasına izin ver, O’nunla kusursuz birlik içinde kal.
Rabbinin başkalarının yerine üstlenilen yaşamı senin yaşamsal ve yalın yaşamın olmalıdır; içinde de O’nun insanlar arasında çalışıp yaşadığı biçimde yaşaması gerekir.