DUADA ÇARMIH
“O gün Benim adımla dileyeceksiniz.”
Yuhanna 16:26
Çarmıhı içinden geçmemiz gereken bir şey gibi düşünmeye fazlasıyla yatkınız; onun içinden yalnızca onun içine girmek amacıyla geçeriz. Çarmıh bizim için tek bir şeyi temsil eder — Rab İsa Mesih’le tam ve bütün ve mutlak özdeşleşme, bu özdeşleşmenin duadakinden daha eksiksiz gerçekleştiği hiçbir alan yoktur.
"Babanız, siz daha O’ndan dilemeden nelere gereksiniminiz olduğunu bilir." Öyleyse neden dileyelim? Duanın düşüncesi Tanrı’dan yanıt almak değildir; dua Tanrı’yla kusursuz ve eksiksiz birliktir. Yanıt istediğimiz için dua edersek, Tanrı’ya alınırız. Yanıtlar her seferinde gelir, ama her zaman beklediğimiz biçimde gelmez, ruhsal alınmamız da duada Rabbimizle özdeşleşmeyi reddettiğimizi gösterir. Burada Tanrı’nın duayı yanıtladığını kanıtlamak için değiliz; Tanrı’nın lütfunun yaşayan anıtları olmak için buradayız.
"Baba’dan sizin için dileyeceğimi söylemiyorum: çünkü Baba’nın Kendisi sizi sever." Tanrı’yla Rab İsa Mesih’in dua yaşamının senin dua yaşamının tek açıklaması olduğu böylesi bir yakınlığa eriştin mi? Rabbimizin başkalarının yerine üstlenilen yaşamı senin yaşamsal yaşamın oldu mu? "O gün" İsa’yla öylesine özdeşleşeceksin ki hiçbir ayrım kalmayacak.
Dua yanıtsız kalmış gibi göründüğünde, suçu başka birine yüklemeye çalışmaktan sakın. Bu her zaman Şeytan’ın bir tuzağıdır. Başka hiç kimseye değil, sana derin bir ders veren bir neden bulunduğunu göreceksin.