TANRI’NIN SÖYLEDİĞİ

Benim söylediğim Tanrı’nın söylediği üzerine kurulmalıdır. Tanrı şöyle der — "Seni asla terk etmeyeceğim," o zaman ben de cesaretle şöyle diyebilirim — "Rab benim yardımcımdır, korkmayacağım — " Kaygının peşimi bırakmamasına izin vermeyeceğim. Bu korkmaya ayartılmayacağım anlamına gelmez, ama Tanrı’nın söylediğini hatırlayacağım. Cesaretle dolacağım, babasının istediği ölçüye erişmek için "kendini toparlayan" bir çocuk gibi. Kaygılar geldiğinde pek çok kişinin imanı sendelemeye başlar, Tanrı’nın söylediğinin anlamını unutur, ruhsal olarak derin bir soluk almayı unutur. İçimizdeki dehşetin giderilmesinin tek yolu Tanrı’nın söylediğine kulak vermektir.

Neyden dehşete kapılıyorsun? Bu konuda korkak değilsin, onunla yüzleşeceksin, ama bir dehşet duygusu var. Sana yardım edecek hiçbir şey ve hiç kimse olmadığında, şöyle de — "Ama Rab benim Yardımcım, şu saniyede, şu anki durumumda." Tanrı’yı dinledikten sonra bir şeyler söylemeyi mi öğreniyorsun, yoksa bir şeyler söyleyip Tanrı’nın sözünü bunlara uydurmaya mı çalışıyorsun? Baba’nın söylediğine sımsıkı tutun, sonra cesaretle şöyle de — "Korkmayacağım." Yolda hangi kötülük ya da yanlış bulunursa bulunsun, O şöyle dedi — "Seni asla terk etmeyeceğim."

Zayıflık Tanrı’nın söylediğiyle bizim söylediğimizin arasına giren başka bir şeydir. Zorluklarla yüzleşirken ne kadar güçsüz olduğumuzu kavradığımızda, zorluklar devler gibi olur, biz çekirgeler gibi oluruz, Tanrı da bir hiç hâline gelir. Tanrı’nın söylediğini hatırla — "Seni hiçbir biçimde yüzüstü bırakmayacağım." Tanrı’nın ana notasını duyduktan sonra şarkı söylemeyi öğrendik mi? Her zaman şöyle diyecek cesarete sahip miyiz — "Rab benim yardımcımdır," yoksa boyun mu eğiyoruz?