ASLA YÜZÜSTÜ BIRAKMAYAN TANRI
“Çünkü O şöyle dedi, Seni asla terk etmeyeceğim, seni de yüzüstü bırakmayacağım.”
İbraniler 13:5
Düşüncem hangi yönde ilerliyor? Tanrı’nın söylediğine mi yoksa korktuğum şeye mi dönüyor? Tanrı’nın söylediğini değil, O’nun söylediğini duyduktan sonra bir şey söylemeyi öğreniyor muyum? "O dedi ki, Seni asla terk etmeyeceğim, seni yüzüstü bırakmayacağım. Öyle ki cesaretle şöyle diyebiliriz, Rab benim yardımcımdır, ve insanın bana yapacağından korkmayacağım."
"Seni hiçbir biçimde yüzüstü bırakmayacağım" — bütün günahıma ve bencilliğime ve inatçılığıma ve dikbaşlılığıma rağmen. Tanrı’nın beni asla yüzüstü bırakmayacağını bana söylemesine gerçekten izin verdim mi? Tanrı’nın söylediğine kulak verdiysem, bir kez daha kulak vereyim.
"Seni hiçbir biçimde terk etmeyeceğim." Bazen Tanrı’nın beni terk edeceğini düşünmeme yol açan zorluk değil, angaryadır. Tırmanılacak Güçlük Tepesi yok, verilmiş bir görüm yok, harika ya da güzel hiçbir şey yok, yalnızca günbegün aynı sıradanlık var — bu şeylerde Tanrı’nın söylediğini duyabiliyor muyum?
Tanrı’nın olağanüstü bir şey yapacağı, bizi ileride sıra dışı bir şeye hazırlayıp uygun hâle getirdiği düşüncesine sahibiz, fakat lütufta ilerledikçe Tanrı’nın tam burada ve şimdi, şu anda Kendisi’ni yücelttiğini görürüz. Tanrı’nın söylediği arkamızdaysa, en şaşırtıcı güç gelir, biz de sıradan günlerde ve yollarda şarkı söylemeyi öğreniriz.