BELİRSİZLİĞİN LÜTFU

Doğal olarak, öylesine matematiksel ve hesapçı olmaya eğilimliyiz ki belirsizliği kötü bir şey sayarız. Bir sona ulaşmamız gerektiğini sanırız, ama ruhsal yaşamın doğası bu değildir. Ruhsal yaşamın doğası belirsizliğimiz içinde kesin olmamızdır, bunun sonucunda hiçbir yere yuva kurmayız. Sağduyu şöyle der — "Peki, o durumda olduğumu varsayalım . . ." Hiç bulunmadığımız herhangi bir durumda kendimizi varsayamayız. Kesinlik sağduyuya dayalı yaşamın belirtisidir: lütuf dolu belirsizlik ruhsal yaşamın belirtisidir. Tanrı’dan emin olmak bütün yollarımızda belirsiz olmamız demektir, bir günün ne getireceğini bilmeyiz. Bu genellikle hüzünlü bir iç çekişle söylenir, oysa soluğunu tutarak beklemenin ifadesi olmalıdır. Bir sonraki adımdan emin değiliz, ama Tanrı’dan eminiz. Kendimizi Tanrı’ya bütünüyle bırakıp, en yakınımızdaki görevi yaptığımız anda, O yaşamımızı sürekli sürprizlerle doldurur. Bir iman bildirgesinin savunucuları olduğumuzda, bir şey ölür; Tanrı’ya iman etmeyiz, yalnız O’nun hakkındaki inancımıza inanırız. İsa şöyle dedi, "Küçük çocuklar gibi olmazsanız." Ruhsal yaşam bir çocuğun yaşamıdır. Tanrı’dan kuşku duymayız, ama O’nun bir sonraki adımda ne yapacağından emin değiliz. Yalnız inançlarımızdan eminsek, ağırbaşlı ve sert olur ve görüşlerimize kesinliğin yasaklayıcı damgasını vururuz; ama Tanrı’yla doğru ilişki içindeysek, yaşam kendiliğinden doğan, sevinçli belirsizlik ve beklentiyle doludur.

"Bana da iman et," dedi İsa, şöyle demedi — "Benim hakkımda belirli şeylere inan." Her şeyi O’na bırak, nasıl içeri gireceği görkemli biçimde belirsizdir, ama gelecektir. O’na bağlı kal.