ŞİMDİ RAB’Bİ İNCİTME!

Rabbimiz bize tekrar tekrar hayret ediyor olmalı — ne kadarkarmaşık olduğumuza hayret ediyor olmalı. Bizi aptallaştıran kendi görüşlerimizdir, yalın olduğumuzda asla aptal olmayız, sürekli ayırt ederiz. Filipus muazzam bir gizemin açıklanmasını bekliyordu, ama tanıdığı Kişide beklemiyordu. Tanrı’nın gizemi olacak şeyde değildir, şimdidedir; biz onu biraz sonra, dünyayı altüst eden bir olayda ararız. İsa’ya itaat etmekte isteksiz değiliz, ama sorduğumuz sorularla O’nu incitiyor olmamız olasıdır. "Rab, bize Baba’yı göster." O’nun yanıtı doğrudan geri gelir — "İşte O, her zaman burada ya da hiçbir yerde." Tanrı’nın Kendini çocuklarına göstermesini bekleriz: Tanrı Kendini yalnız Kendi çocuklarının içinde gösterir. Başkaları bu görünümü görür, Tanrı’nın çocuğu görmez. Tanrı’nın bilincinde olmak isteriz; bilincimizin bilincinde olup aklımızı koruyamayız. Tanrı’dan bize deneyimler vermesini istiyorsak, ya da bilinçli deneyim yolumuzu tıkıyorsa, Rab’bi incitiriz. Sorduğumuz soruların kendisi İsa’yı incitir çünkü bunlar bir çocuğun soruları değildir.

"Yüreğin sıkılmasın" — öyleyse yüreğimin sıkılmasına izin vererek İsa’yı incitiyor muyum? İsa’nın karakterine inanıyorsam, inancıma uygun yaşıyor muyum? Herhangi bir şeyin yüreğimi tedirgin etmesine, hastalıklı soruların içeri girmesine izin veriyor muyum? Her şeyi O’ndan geldiği gibi kabul eden sorgusuz güven ilişkisine girmeliyim. Tanrı hiçbir zaman biraz sonra yönlendirmez, her zaman şimdi yönlendirir. Rab’bin şimdi burada olduğunu fark et, özgürleşme de hemen gerçekleşir.