BİR KUTSAL KİŞİ TANRI’YA İFTİRA EDEBİLİR Mİ?

İsa kapasitemizi yanlış değerlendirmemizin mümkün olduğuna ilişkin bir uyarı olarak Matta 25’te kaydedilen talantlar benzetmesini anlattı. Bu benzetme doğal armağanlarla değil, Kutsal Ruh’un Pentikost armağanıyla ilgilidir. Ruhsal kapasitemizi eğitimle ya da zekâyla ölçmemeliyiz; ruhsal şeylerdeki kapasitemiz Tanrı’nın vaatleriyle ölçülür. Tanrı’nın sahip olmamızı istediğinden daha azını alırsak, çok geçmeden hizmetkârın efendisine iftira ettiği gibi O’na iftira ederiz: "Bana yapma gücü verdiğinden fazlasını bekliyorsun; benden çok fazla şey istiyorsun, yerleştirildiğim yerde Sana bağlı kalamam." Söz konusu Tanrı’nın Her Şeye Gücü Yeten Ruhu olduğunda, asla şunu deme "Yapamam." Doğal yeteneğin sınırının araya girmesine asla izin verme. Kutsal Ruh’u aldıysak, Tanrı Kutsal Ruh’un işinin içimizde görünür olmasını bekler.

Hizmetkâr yaptığı her şeyde kendini haklı çıkardı ve efendisini her noktada mahkûm etti — "Talebin verdiğinle hiçbir biçimde orantılı değil." O şöyle demişken kaygılanmaya cüret ederek Tanrı’ya iftira mı ediyoruz: "Öncelikle Tanrı’nın Egemenliğini, O’nun doğruluğunu da arayın; bütün bunlar da size verilecektir"? Kaygılanmak tam olarak bu hizmetkârın ima ettiği anlama gelir — "Beni yüzüstü bırakmaya niyetli olduğunu biliyorum." Doğal olarak tembel kişi her zaman kusur bulur — "Doğru dürüst bir fırsatım olmadı," ruhsal olarak tembel olan da Tanrı’da kusur bulur. Tembel insanlar her zaman bağımsız bir yola sapar.

Ruhsal konulardaki kapasitemizin Tanrı’nın vaatleriyle ölçüldüğünü asla unutma. Tanrı vaatlerini yerine getirebilir mi? Yanıtımız Kutsal Ruh’u alıp almadığımıza bağlıdır.