AHLAKİ TANRISALLIK

Birlikte Diriliş.

İsa’yla birlikte çarmıha gerilmeden geçtiğimin kanıtı O’na belirgin biçimde benzememdir. İsa’nın Ruhu’nun içime girmesi kişisel yaşamımı Tanrı’ya göre yeniden düzenler. İsa’nın dirilişi O’na Tanrı’nın yaşamını bana aktarma yetkisi vermiştir, benim deneyimde yaşanan yaşamım da O’nun yaşamı temelinde kurulmalıdır. İsa’nın diriliş yaşamına şimdi sahip olabilirim, bu yaşam kendini kutsallıkta gösterecektir.

Elçi Pavlus’un yazılarının baştan sona taşıdığı düşünce, İsa’yla O’nun ölümünde özdeşleşme yönündeki ahlaki karar verildikten sonra İsa’nın diriliş yaşamının insani doğamın her parçasını istila etmesidir. Ölümlü bedende Tanrı Oğlu’nun yaşamını sürmek için her şeye gücü yeten kudret gerekir. Kutsal Ruh bir evdeki Konuk gibi belirli bir yere yerleştirilemez, her şeyi istila eder. "Eski yaradılışımın" (yani, günah kalıtımının) İsa’nın ölümüyle özdeşleştirilmesine karar verdiğim anda, Kutsal Ruh beni istila eder. Her şeyin yönetimini üstlenir, benim payım ışıkta yürümek ve O’nun açıkladığı her şeye itaat etmektir. Günah konusunda ahlaki kararı verdiğimde, fiilen günah karşısında ölü olduğumu saymak kolaydır, çünkü İsa’nın yaşamını her zaman orada bulurum. Nasıl tek bir insanlık damgası varsa, tek bir kutsallık damgası da vardır, İsa’nın kutsallığı, bana armağan edilen de O’nun kutsallığıdır. Tanrı Kendi Oğlu’nun kutsallığını içime koyar, ben de ruhsal olarak yeni bir düzene ait olurum.