GÜNAH KONUSUNDA AHLAKİ KARAR
“Şunu biliyoruz, eski yaradılışımız O’nunla birlikte çarmıha gerildi, öyle ki günahlı beden ortadan kaldırılsın, bundan böyle günaha kulluk etmeyelim.”
Romalılar 6:6
Birlikte Çarmıha Gerilme.
Günah konusunda şu kararı verdim mi — günah içimde kökünden öldürülmeli mi? Günah konusunda ahlaki bir karara varmak uzun zaman alır, ama İsa Mesih dünyanın günahı için nasıl öldüyse, günahın da içimde ölmesine, yalnızca dizginlenmesine ya da bastırılmasına ya da etkisizleştirilmesine değil, çarmıha gerilmesine karar verdiğim an yaşamımın en büyük anıdır. Hiç kimse başka birini bu karara getiremez. İçtenlikle ikna olmuş olabiliriz, dinsel olarak ikna olmuş da olabiliriz, ama yapmamız gereken Pavlus’un burada bizi zorladığı karara varmaktır.
Kendini toparla, Tanrı’yla baş başa zaman geçir, ahlaki kararı ver ve şöyle de — "Rab, günahın içimde öldüğünü bilinceye dek beni Senin ölümünle özdeşleştir." İçindeki günahın öldürülmesi gerektiğine ilişkin ahlaki kararı ver.
Pavlus açısından bu tanrısal bir önceden seziş değil, son derece köklü ve belirli bir deneyimdi. Tanrı’nın Ruhu’nun beni günahın içsel yöneliminin ne olduğunu anlayıncaya dek araştırmasına hazırlanmış mıyım — içimde Tanrı’nın Ruhu’na aykırı arzular besleyen şey? Öyleyse, Tanrı’nın günahın bu içsel yönelimi hakkındaki hükmüne — İsa’nın ölümüyle özdeşleştirilmesi gerektiğine katılacak mıyım? Tanrı’nın önünde bu köklü irade meselesinden geçmedikçe kendimi "günah karşısında gerçekten ölü" sayamam.
Geriye etimde ve kanımda Mesih’in yaşamından başka hiçbir şey kalmayıncaya dek Mesih’le birlikte çarmıha gerilmenin görkemli ayrıcalığına girdim mi? "Mesih’le birlikte çarmıha gerildim; yine de yaşıyorum; ama artık ben değil, Mesih bende yaşıyor."