KARDEŞİMİN BEKÇİSİ MİYİM?
“Hiçbirimiz kendimiz için yaşamayız.”
Romalılar 14:7.
Tanrı’nın önünde başka canlardan ruhsal olarak sorumlu olduğun hiç aklına geldi mi? Örneğin, yaşamımda Tanrı’dan herhangi bir gizli sapmaya izin verirsem, çevremdeki herkes acı çeker. "Göksel yerlerde birlikte otururuz." "Bir üye acı çekerse, bütün üyeler onunla birlikte acı çeker." Bedensel bencilliğe, zihinsel özensizliğe, ahlaksal kavrayışsızlığa, ruhsal anlayışsızlığa bir kez izin verdiğinde, senin çevrene bağlı herkes acı çekecektir. "Ama," diyorsun, "böyle bir ölçü koyarsan kim bunlara yeterli olabilir?" "Yeterliliğimiz Tanrı’dandır," yalnızca O’ndandır.
"Benim tanıklarım olacaksınız." Kaçımız sinirsel enerjimizin, zihinsel, ahlaksal ve ruhsal enerjimizin her zerresini İsa Mesih için harcamaya istekliyiz? Tanrı’nın sözcüğe verdiği anlamda tanık budur. Bu zaman alır, kendine karşı sabırlı ol. Tanrı bizi yeryüzünde bıraktı — ne için? Kurtulup kutsal kılınmak için mi? Hayır, O’nun için işe koyulmamız için. O’nun uğruna kırılmış ekmek ve dökülmüş şarap olmaya istekli miyim? Bu çağ için, bu yaşam için işe yaramaz hâle gelmek, tek bir bakış açısı dışında her bakımdan işe yaramaz hâle gelmek — insanları Rab İsa Mesih’e öğrenci yapabildiğim ölçüde. Bir işçi olarak yaşamım Tanrı’ya O’nun dile gelmez kurtuluşu için "teşekkür ederim" deme biçimimdir. Herhangi birimizin reddedilmiş gümüş gibi dışarı fırlatılmasının pekâlâ mümkün olduğunu hatırla — ". . . başkalarına vaaz ettikten sonra, ben kendim herhangi bir biçimde reddedilmiş olmayayım."