KİŞİSEL GÜCÜN EGEMENLİK KURAN GÖRKEMİ

Pavlus, Mesih’in sevgisinin kendi iradesine üstün geldiğini, kendisini bastırıp egemenlik altına aldığını, mengenedeymiş gibi tuttuğunu^[1] söylüyor. Tanrı’nın sevgisi tarafından sımsıkı tutulmanın ne demek olduğunu pek azımız biliriz; biz yalnızca deneyimimizin zorlayışı altında tutuluyoruz. Pavlus’u tutan tek şey, ufkunda başka hiçbir şey kalmayıncaya dek, Tanrı’nın sevgisiydi. "Mesih’in sevgisi bizi zorlar" — bir erkekte ya da kadında bu tınıyı duyduğunda, onu asla başka bir şey sanamazsın. Tanrı’nın Ruhu’nun o yaşamda engelsizce yol aldığını bilirsin.

Tanrı’nın Ruhu’ndan yeniden doğduğumuzda, tanıklığımızın tınısı Tanrı’nın bizim için yaptığı şey üzerindedir, bu da haklıdır. Fakat Kutsal Ruh’un vaftizi bunu sonsuza dek silip atar, ve İsa’nın ne kastettiğini anlamaya başlarız — "Bana tanıklık edeceksiniz." İsa’nın neler yapabileceğine tanıklık edenler değil — bu başlangıç düzeyinde bir tanıklıktır — "Bana tanıklık edenler." Başımıza gelen her şeyi O’nun başına geliyormuş gibi, ister övgü ister suçlama, ister zulüm ister takdir olsun karşılayacağız. O’nun kişisel gücünün egemenlik kuran görkemi tarafından zorlanmayan hiç kimse İsa Mesih için böyle duramaz. Önemli olan tek şey budur, tuhaf olan ise Hristiyan işçinin en son bunu fark etmesidir. Pavlus Tanrı’nın sevgisi tarafından kavrandığını söylüyor, işte bu yüzden öyle davranıyor. İnsanlar ona deli ya da aklı başında diyebilir, fakat umurunda değildir; uğruna yaşadığı tek şey vardır, insanları Tanrı’nın yargı kürsüsü konusunda, Mesih’in sevgisi konusunda ikna etmek. Mesih’in sevgisine bu bütünüyle bırakış yaşamda meyve veren tek şeydir, ve daima Tanrı’nın kutsallığı ile gücünün izlenimini bırakır, asla bizim kişisel kutsallığımızın değil.