BİRİNİN BU KADAR APAÇIK BİLGİSİZ OLABİLECEĞİNE İNANMAK ÇOK ZOR!

"Rab bana güçlü eliyle böyle söyledi." Rabbimiz konuştuğunda kaçış yoktur, O her zaman anlayışın tutulmasıyla gelir. Tanrı’nın sesi doğrudan sana geldi mi? Geldiyse, sana en iyi bildiğin dilde, kulakların aracılığıyla değil, koşulların aracılığıyla seslendiği o yakın ısrarı yanlış anlaman mümkün değildir.

Tanrı kendi kanaatlerimize duyduğumuz kararlı güveni yıkmak zorundadır. "Yapmam gerekenin bu olduğunu biliyorum" — birdenbire Tanrı’nın sesi bilgisizliğimizin derinliklerini açığa çıkararak bizi alt eden bir biçimde konuşur. O’na ilişkin bilgisizliğimizi tam da O’na hizmet etmeye karar verdiğimiz biçimde gösterdik. İsa’ya O’nun olmayan bir ruhla hizmet ederiz, O’nu savunurken O’nu incitiriz, O’nun taleplerini şeytanın ruhuyla dayatırız. Sözlerimiz tamamen doğru gelir, ama ruhumuz bir düşmanın ruhudur. "Onları azarladı, ve dedi, Nasıl bir ruhtan olduğunuzu bilmiyorsunuz." Rabbimiz’in O’nu savunan birindeki ruhu 1. Korintliler 13’te tarif edilir.

İsa’ya kendi tarzımda hizmet etmeye yönelik gayretli bir kararlılıkla O’na zulmediyor muyum? Görevimi yaptığımı hissediyor ama bunu yaparken O’nu incitmişsem, bunun benim görevim olmadığından emin olabilirim, çünkü yumuşak ve sakin ruhu değil, kendinden hoşnut olma ruhunu beslemiştir. Hoş olmayan her şeyin görevimiz olduğunu sanıyoruz! Bunun Rabbimiz’in ruhuyla herhangi bir benzerliği var mı — "Ey Tanrım, Senin isteğini yapmaktan zevk alırım."