TANRI’NIN HATIRLADIĞINI HATIRLA
“Hatırlıyorum . . . gençliğinin iyiliğini.”
Yeremya 2:2
Tanrı’ya eskiden olduğu kadar kendiliğimden iyi davranıyor muyum, yoksa yalnızca Tanrı’nın bana iyi davranmasını mı bekliyorum? O’nun yüreğini benim için sevindiren küçük şeylerle dolu muyum, yoksa işler benim için zor gidiyor diye sızlanıyor muyum? Tanrı’nın değer verdiği şeyi unutmuş canda sevinç yoktur. İsa Mesih’in bana ihtiyacı olduğunu düşünmek büyük bir şeydir — "Bana içecek ver." Geçen hafta O’na ne kadar iyilik gösterdim? Yaşamımda O’nun itibarına iyi davrandım mı?
Tanrı halkına şöyle diyor — Şimdi Bana âşık değilsiniz, ama âşık olduğunuz zamanı hatırlıyorum — "Hatırlıyorum . . . nişanlılık günlerinin sevgisini." İsa Mesih’e duyduğum sevginin müsrifliğiyle, O’na adanmışlığımı kanıtlamak için alışılmış yolumun dışına çıktığım ilk zamanlardaki kadar dolu muyum? O Kendisi dışında hiçbir şeyi önemsemediğim zamanı hatırladığımı görüyor mu? Şimdi orada mıyım, yoksa O’nu sevme konusunda akıllandım mı? O’na öylesine âşık mıyım ki nereye gittiğimi hesaba katmıyorum? yoksa bana gösterilmesi gereken saygıyı mı gözetiyorum; ne kadar hizmet vermem gerektiğini mi tartıyorum?
Tanrı’nın benim hakkımda hatırladıklarını hatırlarken, O’nun artık benim için eskiden olduğu şey olmadığını fark edersem, bunun utanç ve aşağılanma doğurmasına izin vereyim, çünkü o utancın getireceği Tanrı’ya yaraşır keder, tövbeyi gerçekleştirecektir.