İSA’YLA YAKINLIK

Bu sözler bir azarlama olarak değil, şaşkınlıkla bile söylenmiyor; İsa Filipus’u ileriye götürüyor. En son yakınlık kurduğumuz Kişi İsa’dır. Pentikost’tan önce öğrenciler İsa’yı kendilerine cinleri yenme ve bir uyanış meydana getirme gücü veren Kişi olarak tanıyorlardı (Luka 10:18-20’ye bak). Harika bir yakınlıktı, ama çok daha yakın bir yakınlık gelecekti — "Size dostlar dedim." Dostluk yeryüzünde enderdir. Düşüncede ve yürekte ve ruhta özdeşlik demektir. Yaşamın bütün disiplini İsa Mesih’le bu en yakın ilişkiye girmemizi sağlamaktır. O’nun bereketlerini alır ve sözünü biliriz, ama O’nu tanıyor muyuz?

İsa dedi, "Benim gitmem sizin için yararlıdır" — bu ilişki bakımından, onları ileriye götürebilsin diye. Bir öğrencinin O’nunla daha yakın bir adım atmak için zaman ayırması İsa’ya sevinç verir. Meyve verme her zaman İsa Mesih’le yakın bir birliğin dışavurumu olarak anılır (Yuhanna 15:1-4).

İsa’yla bir kez yakınlık kurduğumuzda artık asla yalnız olmayız, hiçbir zaman duygudaşlığa ihtiyaç duymayız, acınacak hâle düşmeden kendimizi durmadan dökebiliriz. İsa’yla yakın olan kutsal kişi asla kendisine ilişkin izlenimler bırakmaz, yalnızca İsa’nın engelsizce yol aldığı izlenimini bırakır, çünkü doğasının en son uçurumu İsa tarafından doyurulmuştur. Böyle bir yaşamın bıraktığı tek izlenim Rabbimiz’in O’nunla yakın olanlara verdiği güçlü ve sakin aklıselimliktir.