SACRAMENTELE DIENST

De christelijke arbeider moet een sacramentele ‘tussenganger’ zijn, zo vereenzelvigd met zijn Heer en met de werkelijkheid van Zijn Verlossing dat Hij voortdurend Zijn scheppende leven door hem heen kan brengen. Het is niet de kracht van de persoonlijkheid van de ene mens die bovenop die van een ander wordt gelegd, maar de werkelijke tegenwoordigheid van Christus die door de elementen van het leven van de arbeider heen komt. Wanneer wij de historische feiten van het leven en de dood van Onze Heer prediken zoals zij in het Nieuwe Testament worden overgeleverd, worden onze woorden sacramenteel gemaakt; God gebruikt ze op grond van Zijn Verlossing om in hen die luisteren datgene te scheppen wat anders niet wordt geschapen. Als wij de gevolgen van de Verlossing in het menselijke leven prediken in plaats van de openbaring aangaande Jezus, is het resultaat in hen die luisteren geen wedergeboorte, maar verfijnde geestelijke cultuur; en de Geest van God kan daarvan niet getuigen, omdat zulke prediking in een ander gebied ligt. Wij moeten erop toezien dat wij in zulk levend medeleven met God zijn dat Hij, wanneer wij Zijn waarheid verkondigen, in zielen de dingen kan scheppen die Hij alleen kan doen.

Wat een wonderbare persoonlijkheid! Wat een boeiende man! Wat een wonderbaarlijk inzicht! Welke kans heeft Gods Evangelie door dat alles heen? Het kan er niet doorheen, omdat de lijn van aantrekking altijd de lijn van het appèl is. Als een mens door zijn persoonlijkheid aantrekt, loopt zijn appèl langs die lijn; als hij met de persoonlijkheid van zijn Heer vereenzelvigd is, loopt het appèl langs de lijn van wat Jezus Christus kan doen. Het gevaar is in mensen te roemen; Jezus zegt dat wij Hem moeten verhogen.