INDIVIDUELE ONTMOEDIGING EN PERSOONLIJKE VERRUIMING

Mozes zag de onderdrukking van zijn volk en was er zeker van dat hij degene was die hen moest bevrijden; en in de rechtvaardige verontwaardiging van zijn eigen geest begon hij hun onrecht recht te zetten. Na de eerste slag voor God en voor het recht liet God toe dat Mozes in volkomen ontmoediging werd gedreven; Hij zond hem de woestijn in om veertig jaar schapen te weiden. Aan het einde van die tijd verscheen God en zei Mozes dat hij moest gaan en Zijn volk naar buiten moest brengen, en Mozes zei: ‘Wie ben ik, dat ik zou gaan?’ In het begin besefte Mozes dat hij de man was om het volk te bevrijden, maar eerst moest hij door God worden geoefend en gedisciplineerd. In individueel opzicht had hij gelijk, maar hij was niet de man voor het werk totdat hij gemeenschap met God had geleerd.

Wij kunnen het visioen van God hebben en zeer duidelijk verstaan wat God wil, en wij beginnen het ding te doen; dan komt er iets wat overeenkomt met de veertig jaar in de woestijn, alsof God het gehele ding heeft genegeerd. Wanneer wij grondig ontmoedigd zijn, komt God terug en maakt Hij de roeping opnieuw levend; onze stem begint te beven en wij zeggen: "O, wie ben ik?" Wij moeten de eerste grote pas van God leren: "IK BEN DIE IK BEN heeft u gezonden." Wij moeten leren dat onze individuele inspanning voor God een aanmatiging is; onze individualiteit moet door een persoonlijke verhouding tot God witgloeiend worden gemaakt (zie Mattheüs 3:17). Wij leggen ons vast op het individuele aspect van de dingen; wij hebben het visioen — "Dit is wat God wil dat ik doe" — maar wij zijn niet in Gods pas gekomen. Als u een tijd van ontmoediging doormaakt, ligt er een grote persoonlijke verruiming vóór u.