DE VERBIJSTERENDE ROEP VAN GOD
“En alles wat door de profeten over de Zoon des mensen geschreven is, zal volbracht worden ... En zij begrepen niets van deze dingen.”
Lukas 18:31, 34
God riep Jezus Christus tot wat een volstrekte ramp scheen. Jezus Christus riep Zijn discipelen om Hem ter dood gebracht te zien worden; Hij leidde ieder van hen naar de plaats waar hun hart werd gebroken. Het leven van Jezus Christus was vanuit ieder standpunt behalve dat van God een volstrekte mislukking. Maar wat vanuit het standpunt van de mens mislukking scheen, was vanuit Gods standpunt een ontzaglijke overwinning, omdat Gods doel nooit het doel van de mens is.
Ook in ons leven komt de verbijsterende roep van God. De roep van God kan nooit uitdrukkelijk worden verwoord; hij is impliciet. De roep van God is als de roep van de zee: niemand hoort hem behalve degene die de natuur van de zee in zich heeft. Er kan niet in bepaalde termen worden gezegd waartoe God roept, omdat Zijn roep inhoudt dat wij in kameraadschap met Hemzelf zijn voor Zijn eigen doeleinden; en de toets is te geloven dat God weet waarop Hij uit is. De dingen die gebeuren, gebeuren niet bij toeval; zij gebeuren geheel binnen Gods raadsbesluit. God werkt Zijn doeleinden uit.
Als wij in gemeenschap met God zijn en erkennen dat Hij ons in Zijn doeleinden opneemt, zullen wij niet langer proberen uit te vinden wat Zijn doeleinden zijn. Naarmate wij in het christelijke leven voortgaan, wordt het eenvoudiger, omdat wij minder geneigd zijn om te zeggen: waarom liet God nu dit en dat toe? Achter het geheel ligt de dwinging van God. ‘Er is een Godheid die onze einden vormt.’ Een christen is iemand die op het vernuft en de wijsheid van God vertrouwt, niet op zijn eigen vernuft. Als wij een eigen doel hebben, vernietigt dit de eenvoud en de ongehaastheid die Gods kinderen behoren te kenmerken.