DE GROTE DWINGING VAN GOD

Jeruzalem staat in het leven van Onze Heer voor de plaats waar Hij de climax van de wil van Zijn Vader bereikte. "Ik zoek niet Mijn eigen wil, maar de wil van de Vader Die Mij gezonden heeft." Dat was gedurende het gehele leven van Onze Heer het ene overheersende belang, en de dingen die Hij onderweg ontmoette, vreugde of verdriet, succes of mislukking, hielden Hem nooit van Zijn doel af. "Hij richtte Zijn aangezicht standvastig om naar Jeruzalem te gaan."

Het belangrijkste ding om te onthouden is dat wij naar Jeruzalem opgaan om Gods doel te vervullen, niet het onze. Natuurlijk, onze ambities zijn van onszelf; in het christelijke leven hebben wij geen eigen mikpunt. Er wordt tegenwoordig zoveel gezegd over onze beslissingen voor Christus, onze vastbeslotenheid christenen te zijn, onze beslissingen voor dit en dat, maar in het Nieuwe Testament wordt het aspect van Gods dwinging naar voren gebracht. "U hebt Mij niet gekozen, maar Ik heb u gekozen." Wij worden niet opgenomen in bewuste overeenstemming met Gods doel, wij worden zonder enig bewustzijn in Gods doel opgenomen. Wij hebben geen begrip van wat Gods mikpunt is, en naarmate wij voortgaan wordt het steeds vager. Het lijkt alsof God Zijn mikpunt mist omdat wij te kortzichtig zijn om te zien wat Zijn mikpunt is. Aan het begin van het christelijke leven hebben wij onze eigen ideeën over wat Gods doel is — 'Het is de bedoeling dat ik hier- of daarheen ga,' 'God heeft mij geroepen om dit bijzondere werk te doen'; en wij gaan en doen het ding, en toch blijft de grote dwinging van God bestaan. Het werk dat wij doen telt niet mee, vergeleken met de grote dwinging van God is het niet meer dan steigerwerk. "Hij nam de twaalf tot Zich," Hij neemt ons voortdurend tot Zich. Er is meer dan waartoe wij tot nu toe zijn doorgedrongen.