DE ONAFWIJKENDE VRAAG

Petrus verklaart nu niets (vgl. Mattheüs 26:33-35). Natuurlijke individualiteit belijdt en verklaart; de liefde van de persoonlijkheid wordt alleen ontdekt door de pijn van de vraag van Jezus Christus. Petrus had Jezus lief zoals ieder natuurlijk mens een goed mens liefheeft. Dat is temperamentmatige liefde; zij kan diep in de individualiteit doordringen, maar raakt het middelpunt van de persoon niet. Ware liefde legt nooit een belijdenis af. Jezus zei: "Ieder die Mij voor de mensen zal belijden"; dat wil zeggen, zijn liefde niet slechts door zijn woorden belijden, maar door alles wat hij doet.

Tenzij wij door pijn volledig uit iedere misleiding over onszelf worden gehaald, krijgt het Woord van God niet Zijn weg met ons. Het Woord van God doet pijn zoals geen zonde ooit pijn kan doen, omdat zonde het gevoel afstompt. De vraag van de Heer versterkt het gevoel totdat door Jezus gekwetst worden de verfijndste pijn denkbaar is. Zij doet niet alleen op natuurlijke wijze pijn, maar op een diep persoonlijke wijze. Het Woord van de Heer dringt zelfs door tot de scheiding van ziel en geest; er blijft geen misleiding over. Het is onmogelijk sentimenteel te zijn tegenover de vraag van de Heer; u kunt geen mooie dingen zeggen wanneer de Heer rechtstreeks tot u spreekt, want de pijn is te verschrikkelijk. Het is zo'n pijn dat zij iedere andere zorg buiten beschouwing steekt. Er kan nooit enig misverstand bestaan over de pijn van het Woord van de Heer wanneer het tot Zijn kind komt; maar het punt waarop de pijn wordt toegebracht, is het grote punt van openbaring.