DE BEROOIING VAN HET DIENEN
“Hoewel ik u overvloediger liefheb, word ik minder bemind.”
2 Korinthiërs 12:15
Natuurlijke liefde verwacht enige wederliefde, maar Paulus zegt: het kan mij niet schelen of u mij liefhebt of niet. Ik ben gewillig mijzelf volkomen te berooien, niet alleen om uwentwil, maar opdat ik u tot God kan brengen. "Want u kent de genade van onze Heer Jezus Christus, dat Hij, hoewel Hij rijk was, om uwentwil arm werd." Paulus' opvatting van dienst ligt precies op die lijn: het kan mij niet schelen hoe buitensporig ik mijzelf besteed, en ik zal het graag doen. Voor Paulus was het een vreugdevolle zaak.
De kerkelijke opvatting van een dienaar van God is niet de opvatting van Jezus Christus. Zijn opvatting is dat wij Hem dienen door dienaren van andere mensen te zijn.
Jezus Christus overtreft de socialisten in hun socialisme. Hij zegt dat in Zijn Koninkrijk degene die de grootste is, de dienaar van allen zal zijn. De werkelijke toets van de heilige is niet de prediking van het Evangelie, maar het wassen van de voeten van discipelen; dat wil zeggen, de dingen doen die in de werkelijke beoordeling van mensen niet meetellen, maar in Gods beoordeling alles meetellen. Paulus verheugde zich erin zichzelf geheel te besteden voor Gods belangen in andere mensen, en het kon hem niet schelen wat het kostte. Wij komen met onze zuinige denkbeelden: "Stel dat God wil dat ik daarheen ga - hoe zit het met het salaris? Hoe zit het met het klimaat? Hoe zal er voor mij worden gezorgd? Een mens moet deze dingen overwegen." Dit alles wijst erop dat wij God met reserve dienen. De apostel Paulus had geen reserve. Paulus stelt in zijn leven Jezus Christus' opvatting van een nieuwtestamentische heilige scherp, namelijk: niet iemand die slechts het Evangelie verkondigt, maar iemand die in de handen van Jezus Christus gebroken brood en uitgegoten wijn voor andere levens wordt.