MOET IK LUISTEREN?

Wij zijn God niet bewust ongehoorzaam; wij geven eenvoudig geen acht op Hem. God heeft ons Zijn geboden gegeven; daar zijn zij, maar wij slaan er geen acht op, niet vanwege moedwillige ongehoorzaamheid, maar omdat wij Hem niet liefhebben en eerbiedigen. "Indien u Mij liefhebt, zult u Mijn geboden bewaren." Wanneer wij eenmaal beseffen dat wij God al die tijd "oneerbiedig hebben behandeld", worden wij met schaamte en vernedering overdekt, omdat wij geen acht op Hem hebben gegeven.

"Spreek met ons ... maar laat God niet met ons spreken." Wij tonen hoe weinig wij God liefhebben door er de voorkeur aan te geven uitsluitend naar Zijn dienaren te luisteren. Wij luisteren graag naar persoonlijke getuigenissen, maar verlangen niet dat God Zelf tot ons spreekt. Waarom zijn wij zo doodsbang dat God tot ons zou spreken? Omdat wij weten dat, als God werkelijk spreekt, óf de zaak moet worden gedaan óf wij God moeten zeggen dat wij Hem niet zullen gehoorzamen. Als wij alleen de stem van de dienaar horen, voelen wij niet dat zij dwingend is; wij kunnen zeggen: "Wel, dat is eenvoudig uw eigen gedachte, hoewel ik niet ontken dat zij waarschijnlijk Gods waarheid is."

Breng ik God in de vernederende positie dat Hij mij als een van Zijn kinderen heeft behandeld, terwijl ik Hem al die tijd heb genegeerd? Wanneer ik Hem werkelijk hoor, komt de vernedering die ik Hem heb aangedaan op mij terug: "Heer, waarom was ik zo traag van begrip en zo koppig?" Dit is altijd het gevolg wanneer wij God eenmaal werkelijk horen. De werkelijke vreugde Hem te horen wordt getemperd door schaamte dat ik Hem pas na zo lange tijd heb gehoord.