HET BEROEP VAN HET NATUURLIJKE LEVEN
“Maar toen het God behaagde ... Zijn Zoon in mij te openbaren ...”
Galaten 1:15-16
De roeping van God is geen roeping tot enige bepaalde dienst; misschien leg ik haar wel zo uit omdat het contact met Gods natuur mij heeft doen beseffen wat ik graag voor Hem zou willen doen. Gods roeping is wezenlijk de uitdrukking van Zijn natuur; dienst is de uitkomst van wat bij mijn natuur past. Het beroep van het natuurlijke leven wordt door de apostel Paulus verwoord: "Toen het God behaagde Zijn Zoon in mij te openbaren, opdat ik Hem zou verkondigen" (dat wil zeggen: sacramenteel tot uitdrukking zou brengen) "onder de heidenen."
Dienst is de overvloed van een alles te boven gaande toewijding; maar diep beschouwd bestaat daartoe geen roeping: het is mijn eigen kleine, concrete aandeel en de echo van mijn vereenzelviging met Gods natuur. Dienst is het natuurlijke deel van mijn leven. God brengt mij in een relatie met Zichzelf waardoor ik Zijn roeping begrijp; vervolgens doe ik uit louter liefde voor Hem op eigen initiatief dingen. God dienen is de welbewuste liefdesgave van een natuur die Gods roeping heeft gehoord. Dienst brengt tot uitdrukking wat bij mijn natuur past; Gods roeping brengt Zijn natuur tot uitdrukking. Wanneer ik Zijn natuur ontvang en Zijn roeping hoor, klinkt de stem van de goddelijke natuur bijgevolg in beide, en werken de twee samen. De Zoon van God openbaart Zich in mij, en uit toewijding aan Hem dien ik Hem langs de gewone wegen van het leven.