DE STEM VAN DE NATUUR VAN GOD
“Ik hoorde de stem van de Heer zeggen: Wie zal Ik zenden?”
Jesaja 6:8
Wanneer wij over de roeping van God spreken, zijn we geneigd om het belangrijkste kenmerk te vergeten, namelijk de natuur van Degene Die roept. Er is de roep van de zee, de roep van de bergen en de roep van de grote ijsbarrières, maar slechts weinigen horen deze roepen. De roep is de uitdrukking van de natuur waaruit zij voortkomt, en wij kunnen de roep alleen vastleggen als dezelfde natuur in ons aanwezig is. De roeping van God is de uitdrukking van Gods natuur, niet van onze natuur. Er lopen draden van Gods roeping door Zijn voorzienige handelen voor ons heen die wij herkennen en niemand anders. Gods stem weeft zich in een bepaalde aangelegenheid tot ons; het heeft geen zin daarover iemand anders te raadplegen. Wij moeten die diepe relatie tussen onze ziel en God bewaren.
De roeping van God is geen echo van mijn natuur; met mijn affiniteiten en persoonlijk temperament wordt geen rekening gehouden. Zolang ik mijn persoonlijke temperament in aanmerking neem en nadenk over waarvoor ik geschikt ben, zal ik Gods roeping nooit horen. Maar wanneer ik in een relatie met God word gebracht, verkeer ik in dezelfde toestand als Jesaja. Door de ontzaglijke crisis die Jesaja had doorgemaakt, was zijn ziel zo op God afgestemd dat hij Gods roeping voor zijn verbaasde ziel vastlegde. De meesten van ons hebben alleen oor voor zichzelf; wij kunnen niets horen van wat God zegt. In de zone van Gods roeping worden gebracht, betekent diepgaand worden veranderd.