MÜCADELENİN KAYBEDİLDİĞİ VE KAZANILDIĞI YER

Mücadele Tanrı’nın huzurunda iradenin gizli yerlerinde kaybedilir ya da kazanılır, asla ilk olarak dış dünyada değil. Tanrı’nın Ruhu beni ele geçirir ve Tanrı’yla yalnız kalıp mücadeleyi O’nun huzurunda sonuna dek vermek zorunda kalırım. Bu yapılana dek, her defasında kaybederim. Mücadele bir dakika ya da bir yıl sürebilir, bu bana bağlı olacaktır, Tanrı’ya değil; ama Tanrı’nın huzurunda tek başıma güreşerek sonuçlandırılmalı ve ardından, Tanrı’nın huzurunda bir vazgeçiş cehenneminden kararlılıkla geçmeliyim. Tanrı’nın huzurunda mücadelesini verip orada kazanan insan üzerinde hiçbir şeyin gücü yoktur.

Şunu söylersem, "Koşulların içine girene dek bekleyip sonra Tanrı’yı sınayacağım," bunu yapamadığımı görürüm. Hiçbir yabancının karışmadığı canımın gizli yerlerinde meseleyi kendimle Tanrı arasında çözmeliyim, sonra mücadelenin kazanıldığı kesinliğiyle dışarı çıkabilirim. Orada kaybedersen, felaket ve yıkım ve altüst oluş Tanrı’nın hükmü kadar kesindir. Mücadelenin kazanılmamasının nedeni onu önce dış dünyada kazanmaya çalışmamdır. Tanrı’yla yalnız kal, O’nun huzurunda sonuna dek savaş, meseleyi orada ilk ve son kez çöz.

Başkalarıyla ilgilenirken, izlenecek yol onları irade konusunda bir karara doğru itmektir. Kendini bütünüyle bırakış böyle başlar. Zaman zaman, sık sık değil, ama kimi zaman, Tanrı bizi doruk noktasına getirir. Bu yaşamın Büyük Ayrımıdır; bu noktadan sonra ya giderek daha çok erteleyen ve daha yararsızlaşan bir Hristiyan yaşamı türüne doğru gideriz, ya da Tanrı’nın yüceliği için giderek daha çok alevleniriz — O’nun En Yücesi İçin Verebileceğimin En Üstünü.