BÜYÜK YAŞAM
“Size esenlik bırakıyorum, Kendi esenliğimi veriyorum: . . . Yüreğiniz sıkılmasın.”
Yuhanna 14:27
Kişisel deneyimde bir şey ne zaman zorlaşsa, Tanrı’yı suçlama tehlikesine düşeriz, ama yanlış durumda olan biziz, Tanrı değil, bir yerde vazgeçmediğimiz bir çarpıklık vardır. Ondan vazgeçtiğimiz anda, her şey gün ışığı kadar berraklaşır. İki amaca, kendimize ve Tanrı’ya, hizmet etmeye çalıştığımız sürece şaşkınlık yaşarız. Tutumumuz Tanrı’ya bütünüyle dayanmak olmalıdır. Oraya bir kez geldiğimizde, kutsal kişiye yaraşır yaşamı sürmekten daha kolay bir şey yoktur; Kutsal Ruh’un yetkisini kendi amaçlarımız için gasp etmek istediğimizde zorluk başlar.
Tanrı’ya ne zaman itaat etsen, O’nun mührü her zaman esenliktir, akıl ermez esenliğin tanıklığıdır, bu doğal bir esenlik değil, İsa’nın esenliğidir. Esenlik gelmediğinde, gelene dek bekle ya da neden gelmediğini öğren. Bir dürtüyle, ya da kahramanlık duygusuyla hareket ediyorsan, İsa’nın esenliği tanıklık etmeyecektir; Tanrı’ya karşı yalınlık ya da güven yoktur, çünkü yalınlık ruhu kararlarından değil, Kutsal Ruh’tan doğar. Her karar bir yalınlık tepkisi doğurur.
İtaat etmeyi bıraktığımda sorularım ortaya çıkar. Tanrı’ya itaat ettiğimde, sorunlar asla benimle Tanrı’nın arasına girmez, Tanrı’nın vahyi karşısında zihnin hayretle işlemeyi sürdürmesini sağlayan yoklamalar olarak gelir. Tanrı’yla arama giren her sorun itaatsizlikten doğar; Tanrı’ya itaat ederken, yanımda bulunan her sorun, ki bunlar çoktur, coşkulu sevincimi artırır, çünkü Babamın bildiğini bilirim, ben de O’nun bu meseleyi nasıl çözeceğini izleyip göreceğim.