HRİSTİYAN KUSURSUZLUĞU

Tanrı’nın bizi yapabileceklerinin kusursuz örneklerine dönüştürmek istediğini sanmak bir tuzaktır; Tanrı’nın amacı bizi Kendisi’yle bir kılmaktır. Kutsallık hareketleri Tanrı’nın müzesine koymak üzere kutsallık örnekleri ürettiği vurgusuna kayabilir. Bu kişisel kutsallık düşüncesinin peşine düşersen, yaşamının değişmez yönelişi Tanrı’ya değil, Tanrı’nın senin yaşamında tezahür etmesi dediğin şeye dönük olur. "Hasta olmam Tanrı’nın iradesi olamaz." Kendi Oğlu’nu yaralamak Tanrı’nın iradesiydiyse, seni neden yaralamasın? Tanrı katında değer taşıyan şey, bir kutsal kişinin nasıl olması gerektiğine ilişkin fikre uygun tutarlılığın değil, İsa Mesih’le gerçek ve canlı ilişkin ve ister sağlıklı ister hasta ol O’na kendini bütünüyle bırakışındır.

Hristiyan kusursuzluğu, insan kusursuzluğu değildir, asla da olamaz. Hristiyan kusursuzluğu insan yaşamının görünürde ilgisiz ayrıntıları arasında kendini gösteren Tanrı’yla ilişki kusursuzluğudur. İsa Mesih’in çağrısına itaat ettiğinde, önce yapmak zorunda olduğun işlerin görünürdeki ilgisizliği dikkatini çeker, ardından başka insanların kusursuzca tutarlı yaşamlar sürüyor gibi görünmesi dikkatini çeker. Böyle yaşamlar Tanrı’nın gereksiz olduğu düşüncesine kapılmana yol açabilir, sanki insan çabası ve adanmışlıkla Tanrı’nın istediği ölçüte erişebilirmişiz gibi. Düşmüş bir dünyada bu asla yapılamaz. Yaşamım başka yaşamlar içinde bana duyulan hayranlığı değil, Tanrı’ya yönelik bir özlemi doğursun diye Tanrı’yla kusursuz bir ilişki içinde yaşamaya çağrıldım. Kendimle ilgili düşünceler Tanrı’ya yararlılığımı engeller. Tanrı beni sergi salonunda göstereceği kusursuz bir örnek yapmanın peşinde değildir; beni kullanabileceği yere getiriyor. Dilediğini yapmasına izin ver.