RUHSAL TUTARLILIĞIN SIRRI
“Tanrı korusun, Rabbimiz İsa Mesih’in çarmıhından başka bir şeyle övünmeyeyim.”
Galatyalılar 6:14
Bir insan ilk kez yeniden doğduğunda, tutarsızlaşır, onda birbiriyle bağlantısız birçok duygu, dışsal yaşamında da kopuk evreler vardır. Elçi Pavlus’ta altta güçlü ve sarsılmaz bir tutarlılık vardı, dışsal yaşamının dilediği gibi değişmesine izin verebiliyor ve Tanrı’da kök salıp temellendiği için bundan rahatsız olmuyordu. Çoğumuz dışsal tutarlılığa daha çok önem verdiğimizden ruhsal olarak tutarlı değiliz. Pavlus bodrumda yaşıyordu; tutarlı eleştirmenler şeylere ilişkin dışsal anlatımın üst katında yaşar, bu ikisi birbirine değmeye bile başlamaz.
Pavlus’un tutarlılığı temellerdeydi. Tutarlılığının büyük temeli dünyanın Kurtarışında Tanrı’nın ıstırabı, başka bir deyişle, İsa Mesih’in Çarmıhıydı.
İnandığın şeyleri kendine yeniden ifade et, sonra bunların olabildiğince çoğunu ortadan kaldır, Mesih’in Çarmıhının ana kayasına geri dön. Dışsal tarihte Çarmıh son derece küçük bir şeydir; Kutsal Kitap’ın bakış açısından dünyanın bütün imparatorluklarından daha önemlidir. Vaazımızda Tanrı’nın Çarmıh üzerindeki trajedisi üzerinde düşünmekten uzaklaşırsak, vaazımız hiçbir şey üretmez. Tanrı’nın enerjisini insana aktarmaz; ilginç olabilir ama hiçbir gücü yoktur. Ama Çarmıhı vaaz et, Tanrı’nın enerjisi serbest bırakılır. "Tanrı iman edenleri vaazın akılsızlığıyla kurtarmayı uygun gördü." "Biz çarmıha gerilmiş Mesih’i vaaz ediyoruz."