BUNDAN SANA NE?

En ağır derslerimizden biri başka insanların yaşamlarına karışmamamız gerektiğini görmeyi inatla reddetmemizden gelir. Amatör bir ilahî takdir görevlisi rolüne soyunmanın, başka bir deyişle, başkaları için Tanrı’nın düzenine müdahale etmenin tehlikesini fark etmek uzun zaman alır. Belirli bir kişinin acı çektiğini görür, sonra — O acı çekmeyecek, çekmemesini ben sağlayacağım dersin. Bunu önlemek için elini dosdoğru Tanrı’nın izin veren iradesinin önüne koyarsın, sonra Tanrı şöyle der — "Bundan sana ne?" Ruhsal bir durgunluk varsa, sürmesine asla izin verme, Tanrı’nın huzuruna gir ve nedenini öğren. Bunun başka birinin yaşamına karışmandan kaynaklandığını bulabilirsin; önermeye hakkın olmayan şeyleri önermekten; öğüt vermeye hakkın yokken öğüt vermekten. Bir başkasına gerçekten öğüt vermen gerektiğinde Tanrı, Ruhunun verdiği doğrudan anlayışla senin aracılığınla öğüt verecektir; senin payın Tanrı’yla öylesine doğru bir ilişki içinde olmaktır ki O’nun ayırt edişi başka bir canın bereketlenmesi için her zaman senin aracılığınla gelsin.

Çoğumuz bilincin sınırlarında yaşarız — bilinçli olarak hizmet eder, bilinçli olarak Tanrı’ya adanırız. Bunların hepsi olgunlaşmamıştır, henüz gerçek yaşam değildir. Olgun aşama kendisinin bilincinde olmayan bir çocuğun yaşamıdır; Tanrı’ya öylesine bütünüyle veriliriz ki kullanıldığımızın bilinci hiç doğmaz. Kırılmış ekmek ve dökülmüş şarap olarak kullanıldığımızın bilincindeyken, ulaşılması gereken başka bir aşama vardır, orada kendimize ve Tanrı’nın bizim aracılığımızla yaptığı şeye ilişkin bütün bilinç ortadan kalkar. Kutsal kişi hiçbir zaman kutsal kişi olduğunun bilincinde değildir; kutsal kişi bilinçli olarak Tanrı’ya bağımlıdır.