İSA’NIN BAĞLI KÖLESİ

Bu sözler bağımsızlığımı kendi elimle kırmam ve Rab İsa’nın üstün egemenliğine teslim olmam anlamına gelir. Bunu benim için kimse yapamaz, kendim yapmalıyım. Tanrı beni yılda üç yüz altmış beş kez bu noktaya getirebilir, ama bu noktadan geçiremez. Bu, Tanrı’dan bağımsız bireyselliğimin kabuğunu kırmak, kişiliğimi kendi fikirlerim için değil, İsa’ya mutlak sadakat için Kendisiyle birliğe kavuşturarak özgürleştirmek demektir. Oraya bir kez vardığımda tartışmaya olanak kalmaz. Pek azımız Mesih’e sadakat hakkında bir şey bilir — "Benim uğruma." Demir gibi kutsal kişiyi oluşturan budur.

Bu kırılma gerçekleşti mi? Geri kalan her şey dindarca bir sahtekârlıktır. Karar verilecek tek nokta şudur — Vazgeçecek miyim, İsa Mesih’e teslim olacak mıyım, bu kırılmanın nasıl gerçekleşeceği konusunda hiçbir koşul ileri sürmeyecek miyim? Kendimi gerçekleştirme yönelimimden koparılmalıyım, o noktaya ulaşılır ulaşılmaz, doğaüstü özdeşleşmenin gerçekliği hemen meydana gelir, Tanrı’nın Ruhunun tanıklığı apaçıktır — "Mesih’le birlikte çarmıha gerildim."

Kendi haklarımı bilinçli olarak imzayla devredip İsa Mesih’in bağlı kölesi olmak Hristiyanlığın tutkusudur. Bunu yapıncaya dek, kutsal kişi olmaya başlamam.

Tanrı’nın çağrısını işiten yılda bir öğrenci bile Tanrı’nın bu Okulu var olmaya çağırmış olması için yeterli olurdu. Bir kuruluş olarak bu Okulun hiçbir değeri yoktur, akademik değildir; Tanrı’nın yaşamlardan dilediği gibi yararlanmasından başka hiçbir amaç taşımaz. Tanrı bizden dilediği gibi yararlanacak mı, yoksa ne olacağımıza ilişkin kendi tasarımımızla mı meşgulüz?