BİREYSEL YILGINLIK VE KİŞİSEL GENİŞLEME
“Musa kardeşlerinin yanına çıktı, yüklerine baktı.”
Mısır’dan Çıkış 2:11
Musa halkının ezildiğini gördü ve onları kurtaracak kişinin kendisi olduğundan emindi, kendi ruhunun haklı öfkesiyle onların uğradığı haksızlıkları düzeltmeye koyuldu. Tanrı ve doğruluk uğruna ilk hamlesinden sonra, Tanrı Musa’nın tam bir yılgınlığa sürülmesine izin verdi, onu kırk yıl koyun gütmesi için çöle gönderdi. Bu sürenin sonunda, Tanrı görünüp Musa’ya giderek Kendi halkını çıkarmasını söyledi, Musa da şöyle dedi — "Ben kimim, gideyim?" Başlangıçta Musa halkı kurtaracak kişinin kendisi olduğunu anlamıştı, ama önce Tanrı tarafından eğitilip terbiye edilmesi gerekiyordu. Bireysel açıdan haklıydı, ama Tanrı’yla paydaşlığı öğrenene dek bu işin adamı değildi.
Tanrı’nın görümüne ve Tanrı’nın ne istediğine ilişkin çok açık bir anlayışa sahip olabiliriz, o şeyi yapmaya koyuluruz, ardından sanki Tanrı her şeyi göz ardı etmiş gibi çöldeki kırk yıla denk bir şey gelir, bütünüyle yılmışken Tanrı geri gelip çağrıyı yeniden canlandırır, sesimiz titrer, şöyle deriz — "Ah, ben kimim?" Tanrı’nın ilk büyük adımını öğrenmeliyiz — "BEN VARIM DİYEN beni sana gönderdi." Tanrı uğruna bireysel çabamızın bir küstahlık olduğunu öğrenmeliyiz; bireyselliğimiz Tanrı’yla kişisel ilişki sayesinde kor hâline gelip ışıldamalıdır (bkz. Matta 3:17). Şeylerin bireysel yönüne odaklanırız; görüme sahibiz — "Tanrı’nın yapmamı istediği şey budur;" ama Tanrı’nın adım ritmine girmiş değiliz. Bir yılgınlık döneminden geçiyorsan, önünde büyük bir kişisel genişleme var.