KENDİNİ TOPARLA

Kendimi kurtaramam ve kutsal kılamam; günahın kefaretini ödeyemem; dünyayı kurtaramam; yanlışı doğru, kirliyi temiz, kutsal olmayanı kutsal kılamam. Bütün bunlar Tanrı’nın egemen işidir. İsa Mesih’in yaptıklarına iman ediyor muyum? O kusursuz bir Kefaret gerçekleştirdi, ben bunu sürekli kavramayı alışkanlık edinmiş miyim? En büyük ihtiyaç bir şeyler yapmak değil, bir şeylere inanmaktır. Mesih’in Kurtarışı bir deneyim değildir, Tanrı’nın Mesih aracılığıyla gerçekleştirdiği büyük eylemdir, imanımı onun üzerine kurmalıyım. İmanımı deneyimimin üzerine kurarsam, Kutsal Yazı’ya hiç uymayan o tipi, yalıtılmış bir yaşamı üretirim, gözlerim kendi paklığıma dikili. Rabbimiz’in Kefareti’ni önkabul olarak almayan dindarlıktan sakın. Böyle bir dindarlık inzivaya çekilmiş bir yaşamdan başka hiçbir şeye yaramaz; Tanrı’ya yaramaz ve insanın başına derttir. Her tür deneyimi Rabbimiz’in Kendisiyle ölç. Kefaret’i bile isteye önkabul olarak almadıkça Tanrı’yı hoşnut eden hiçbir şey yapamayız.

İsa’nın Kefareti yaşamımda pratik, göze çarpmayan biçimlerde dışa yansımalıdır. Her itaat edişimde, mutlak Tanrısal Varlık yanımdadır, böylece Tanrı’nın lütfu doğal itaatle örtüşür. İtaat Kefaret’e bütünüyle bel bağlamış olduğum anlamına gelir, itaatim de Tanrı’nın doğaüstü lütfunun sevinciyle hemen karşılanır.

Doğal yaşamı reddeden dindarlıktan sakın, o bir sahtekârlıktır. Kendini sürekli Kefaret’in yargı kürsüsüne çıkar — şunda Kefaret’i nasıl ayırt ediyorsun, ya bunda?