TESLİMİYETTEN SONRA — NE?
“Yapmam için Bana verdiğin işi tamamladım.”
Yuhanna 17:4
Teslimiyet dış yaşamın değil, iradenin teslim edilmesidir; bu yapıldığında, her şey yapılmıştır. Yaşamda çok az bunalım vardır; büyük bunalım iradenin teslim edilmesidir. Tanrı insanın iradesini ezerek teslimiyete zorlamaz, ona asla yalvarmaz, insan iradesini O’na bırakıncaya dek bekler. Bu savaşın bir daha verilmesi asla gerekmez.
Kurtarılmak İçin Teslimiyet.
"Bana gelin ve size rahat vereceğim." Kurtuluşun ne demek olduğunu deneyimlemeye başladıktan sonra rahat bulmak için irademizi İsa’ya teslim ederiz. Yüreği ya da zihni şaşırtan her şey iradeye yöneltilmiş bir çağrıdır — "Bana gelin." Bu gönüllü bir geliştir.
Adanmışlık İçin Teslimiyet.
"Bir kimse ardımdan gelmek isterse, kendini inkâr etsin." Buradaki teslimiyet kendimi İsa’ya vermemdir, merkezinde O’nun rahatı bulunan kendimi. "Öğrencim olmak istiyorsan, kendin üzerindeki hakkını Bana bırak." O zaman yaşamın geri kalanı bu teslimiyetin dışa vurulmasından başka bir şey değildir. Teslimiyet bir kez gerçekleştiğinde artık hiçbir şeyi "varsaymamız" gerekmez. Koşullarımızın ne olduğunu önemsememiz gerekmez, İsa fazlasıyla yeterlidir.
Ölüm İçin Teslimiyet.
Yuhanna 21:18-19. ". . . bir başkası sana kuşak bağlayacak." Ölmek üzere bağlanmanın ne demek olduğunu öğrendin mi? Kendinden geçme anında Tanrı’ya sunduğun bir teslimiyetten sakın; onu geri almaya yatkınsın. Mesele O’na çekici gelmeyen hiçbir şey sana da asla çekici gelmeyinceye dek İsa’yla ölümünde birleşmektir.
Teslimiyetten sonra — ne? Teslimiyetten sonraki bütün yaşam Tanrı’yla kesintisiz birlikteliğe duyulan özlemdir.