MİSYONERİN UYANIK KALIŞI

"Benimle birlikte uyanık kal" — kendine ait hiçbir özel bakış açısı olmadan, bütünüyle Benimle uyanık kal. İlk aşamalarda İsa’yla birlikte uyanık kalmayız, O’nun için uyanık kalırız. Kutsal Kitap’ın açınlaması aracılığıyla O’nunla birlikte uyanık kalmayız; yaşamımızın koşullarında da O’nunla birlikte uyanık kalmayız. Rabbimiz belirli bir Getsemani’de bizi Kendisi’yle özdeşleşmeye sokmaya çalışır, bizse gitmeyiz; şöyle deriz — "Hayır, Rab, bunun anlamını göremiyorum, bu acıdır." Anlaşılmaz Olan’la birlikte uyanık kalmamız nasıl mümkün olabilir? Çektiği acının ne için olduğunu bile bilmezken, İsa’yı Getsemani’sinde O’nunla birlikte uyanık kalacak kadar nasıl anlayacağız? Nasıl O’nunla birlikte uyanık kalacağımızı bilmiyoruz; yalnızca İsa’nın bizimle birlikte uyanık kalması düşüncesine alışığız.

Öğrenciler İsa Mesih’i doğal yetilerinin sınırına dek sevdiler, fakat O’nun neyin peşinde olduğunu anlamadılar. Getsemani Bahçesi’nde kendi kederleri yüzünden uyudular, üç yıllık en yakın birlikteliğin sonunda da "hepsi O’nu bırakıp kaçtı."

"Hepsi Kutsal Ruh’la doldular" — aynı "onlar," ama arada harika bir şey oldu — Rabbimizin Ölümü ve Dirilişi ve Göğe Yükselişi; öğrenciler de Kutsal Ruh’un istilasına uğradı. Rabbimiz şöyle demişti — "Kutsal Ruh üzerinize geldiğinde güç alacaksınız," bu da yaşamlarının geri kalanında O’nunla birlikte uyanık kalmayı öğrendikleri anlamına geliyordu.