DOSTLUĞUN VERİMLİLİĞİ

Her ayrıntıda kendimizi bütünüyle bırakana dek özverinin sevincini asla bilmeyiz. Kendini teslim etme en zor şeydir — Eğer... olursa yapacağım! Eh, peki, sanırım yaşamımı Tanrı’ya adamalıyım. Bunda özverinin sevincinden eser yoktur.

Kendimizi bütünüyle bırakır bırakmaz, Kutsal Ruh bize İsa’nın sevincini sezdirir. Özverinin nihai hedefi Dostumuz için canımızı vermektir. Kutsal Ruh içeri girdiğinde büyük arzu İsa için canımızı vermektir, özveri düşüncesi bize hiç dokunmaz, çünkü özveri Kutsal Ruh’un sevgi tutkusudur.

Rabbimiz özveri yaşamında örneğimizdir — "Ey Tanrım, Senin isteğini yerine getirmekten zevk alıyorum." Özverisini taşkın sevinçle sürdürdü. Kendimi İsa Mesih’e mutlak biçimde hiç teslim ettim mi? İsa Mesih kutup yıldızı değilse, özveride hiçbir yarar yoktur; ama özveri gözler O’nun üzerindeyken yapıldığında, şekillendirici etki yavaş ama emin biçimde kendini göstermeye başlar.

Doğal yakınlıkların senin sevgi içinde yürüyüşünü engellemesine izin vermekten sakın. Doğal sevgiyi öldürmenin en acımasız yollarından biri doğal yakınlıklara dayanan küçümsemedir. Kutsal kişinin yakınlığı Rab İsa’dır. Tanrı’ya sevgi duygusal değildir, kutsal kişinin Tanrı’nın sevdiği gibi sevmesi en pratik şeydir.

"Size dostlar dedim." İçimizde yaratılan yeni yaşama dayalı olan bu dostluğun eski yaşamımızla hiçbir yakınlığı yoktur, yalnızca Tanrı’nın yaşamıyla vardır. Anlatılamayacak kadar alçakgönüllüdür, lekesizce saftır, Tanrı’ya da mutlak biçimde adanmıştır.