"GERÇEKTEN BEN... AMA O"
“Gerçekten ben sizi suyla vaftiz ediyorum . . . ama O sizi Kutsal Ruh ve ateşle vaftiz edecek.”
Matta 3:11
Deneyimimde hiç şöyle diyebileceğim bir yere geldim mi — "Gerçekten ben — ama O"? O an gelene dek, Kutsal Ruh vaftizinin ne anlama geldiğini asla bilmeyeceğim. Gerçekten ben tükendim, hiçbir şey yapamam: ama O tam orada başlar — başka hiç kimsenin asla yapamayacağı şeyleri yapar. O’nun gelişine hazırlanmış mıyım? O’nun yolunda ister iyilik ister kötülük türünden herhangi bir şey bulunduğu sürece İsa gelemez. O geldiğinde yaptığım her yanlış şeyi ışığa sürüklemesine hazırlanmış mıyım? Tam da oraya gelir. Kirli olduğumu bildiğim yerde, O ayak basar; temiz olduğumu düşündüğüm yerde, ayaklarını geri çeker.
Tövbe günah duygusu değil, anlatılmaz bir değersizlik duygusu getirir. Tövbe ettiğimde, bütünüyle çaresiz olduğumu fark ederim; O’nun ayakkabılarını taşımaya bile layık olmadığımı bütün varlığımla bilirim. Böyle tövbe ettim mi? Yoksa içimde kendimi savunma isteğinin kalıcı bir izi mi var? Tanrı’nın yaşamıma gelememesinin nedeni tam bir tövbeye ulaşmamış olmamdır.
"O sizi Kutsal Ruh ve ateşle vaftiz edecek." Yuhanna Kutsal Ruh vaftizinden bir deneyim olarak değil, İsa Mesih’in gerçekleştirdiği bir iş olarak söz eder. "Sizi vaftiz edecek olan O’dur." Kutsal Ruh’la vaftiz edilenlerin yaşadığı tek bilinçli deneyim mutlak değersizlik duygusudur.
Gerçekten ben şuydum ve buydum; ama O geldi, harika bir şey oldu. O’nun her şeyi yaptığı sınıra gel.