TANRI’NIN CESUR YOLDAŞLIĞI

Tanrı’nın bize güvenmekte gösterdiği cesaret! Şöyle dersin — "Ama beni seçmesi akıllıca değildi, çünkü içimde hiçbir şey yok; hiçbir değerim yok." Seni bu yüzden seçti. İçinde bir şey bulunduğunu düşündüğün sürece seni seçemez, çünkü gerçekleştireceğin kendi amaçların vardır; ama O’nun seni kendi kendine yeterliliğinin sonuna getirmesine izin verdiysen Kendisiyle Yeruşalim’e gitmen için seni seçebilir, bu da seninle tartışmadığı amaçların yerine gelmesi demek olacaktır.

Bir insanın doğal yeteneği varsa, iyi bir Hristiyan olacağını söylemeye yatkınız. Sorun donanımımız değil yoksulluğumuzdur, yanımızda getirdiğimiz değil, Tanrı’nın içimize koyduğudur; doğal erdemler, karakter gücü, bilgi ve deneyim sorunu değildir — bunların hiçbiri bu konuda işe yaramaz. İşe yarayan tek şey Tanrı’nın büyük zorlayışına alınmamız ve O’nun yoldaşları yapılmamızdır (Krş. 1Ko. 1:26-30). Tanrı’nın yoldaşlığı yoksulluklarını bilen insanlardan oluşur. Tanrı Kendisine yararlı olduğunu düşünen insanla hiçbir şey yapamaz. Hristiyanlar olarak, hiçbir şekilde kendi davamızın peşinde değiliz, hiçbir zaman davamız olamayacak Tanrı’nın davasının peşindeyiz. Tanrı’nın neyin peşinde olduğunu bilmiyoruz, ama ne olursa olsun O’nunla ilişkimizi sürdürmeliyiz. Hiçbir şeyin Tanrı’yla ilişkimizi zedelemesine asla izin vermemeliyiz; zedelenirse zaman ayırıp onu düzeltmeliyiz. Hristiyanlıkta asıl şey yaptığımız iş değil, sürdürdüğümüz ilişki ve bu ilişkinin oluşturduğu atmosferdir. Tanrı’nın bizden gözetmemizi istediği tek şey budur, sürekli saldırıya uğrayan da bu tek şeydir.