KUTSAL KILINMA
“Tanrı’nın isteği şudur, kutsal kılınmanız.”
1. Selanikliler 4:3
Ölüm Yönü.
Kutsal kılınmada Tanrı bizimle yaşam yönünde olduğu kadar ölüm yönünde de ilgilenmek zorundadır. Birçoğumuz ölüm yerinde o kadar çok zaman geçiririz ki mezar havasına bürünürüz. Kutsal kılınmadan önce her zaman kıyasıya bir savaş, İsa Mesih’in taleplerine karşı içerlemeyle direnen bir şey vardır. Tanrı’nın Ruhu kutsal kılınmanın ne demek olduğunu bize göstermeye başladığında, mücadele başlar. "Biri Bana gelip . . . kendi canından nefret etmezse, öğrencim olamaz."
Tanrı’nın Ruhu kutsal kılınma sürecinde beni yalnızca "kendim," olarak kalacağım ölüm noktasına varıncaya dek soyacaktır. "Kendim," olmaya ve daha fazlası olmamaya — dostsuz, babasız, kardeşsiz, kişisel çıkarsız — yalnızca ölüme hazır olmaya istekli miyim? Kutsal kılınmanın koşulu budur. İsa’nın şöyle demesine şaşmamalı: "Barış değil, kılıç getirmeye geldim." Savaş işte burada başlar, birçoğumuz da burada yılgınlığa düşeriz. Bu noktada İsa’nın ölümüyle özdeşleştirilmeyi reddederiz. "Ama bu çok sert," deriz; "Bunu yapmamı isteyemez." Rabbimiz serttir; bunu yapmamızı da gerçekten ister.
Kendimi yalnızca "ben,"e indirgemeye, dostlarımın benim hakkımda düşündüğü ve kendim hakkında düşündüğüm her şeyden kararlılıkla soyunmaya ve o yalın, çıplak benliği Tanrı’ya teslim etmeye istekli miyim? İstekli olduğum anda, O beni bütünüyle kutsal kılacak, yaşamım da Tanrı’dan başka her şeyle ilgili aşırı ciddiyetten özgür olacaktır.
Dua edip — "Rab, kutsal kılınmanın benim için ne demek olduğunu göster," dediğimde O bana gösterecektir. Bu İsa’yla bir kılınmak demektir. Kutsal kılınma İsa Mesih’in içime koyduğu bir şey değildir: içimde O’nun Kendisidir. (1Ko. 1:30.)