TANRI’NIN HUZURUNA BAĞIMLI
“Rab’bi bekleyenler . . . yürür ve bayılmazlar.”
Yeşaya 40:31
Yürümekte heyecan yoktur; bütün sağlam niteliklerin sınavıdır. "Yürümek ve bayılmamak" gücün ulaşabileceği en yüksek noktadır. Kutsal Kitap’ta "yürümek" sözcüğü karakteri ifade etmek için kullanılır — "İsa yürürken, O’na bakan Yuhanna, İşte Tanrı’nın Kuzusu! dedi" Kutsal Kitap’ta hiçbir zaman soyut bir şey yoktur, her zaman canlı ve gerçektir. Tanrı — Ruhsal ol demez, şöyle der — "Benim önümde yürü."
Fiziksel ya da duygusal olarak sağlıksız bir durumdaysak, her zaman heyecan isteriz. Fiziksel alanda bu Kutsal Ruh’un sahtesini yapmaya götürecektir; duygusal yaşamda ölçüsüz sevgiye ve ahlakın yıkımına yol açar; ruhsal alanda ise heyecan elde etmekte, kanatlarla yükselmekte ısrar edersek, ruhsallığın yıkımıyla sonuçlanacaktır.
Tanrı’nın huzurunun gerçekliği herhangi bir yere değil, yalnızca Rab’bi her zaman önümüzde tutma kararlılığına bağlıdır . Sorunlarımız O’nun huzurunun gerçekliğine bel bağlamayı reddettiğimizde ortaya çıkar. Mezmur yazarının sözünü ettiği deneyim — "Bu yüzden korkmayacağız, gerçi . . ." bir kez Gerçekliğe, Tanrı’nın huzurunun bilincine değil gerçekliğine dayandığımızda bizim olacaktır — Demek, O bütün bu zaman boyunca buradaymış!
Kritik anlarda yönlendirme istemek gerekir, ama sürekli şöyle demek gereksiz olmalıdır — "Ey Rab, beni burada, orada yönlendir." Elbette yönlendirecektir! Sağduyuya dayalı kararlarımız O’nun düzenine uygun değilse, onları yarıp geçecek ve durdurucu uyarısını verecektir; o zaman sessiz kalıp O’nun huzurunun yönlendirmesini beklemeliyiz.